जंगल...

रात्रीची वेळ होती. किर्र झाडी... रातकिड्यांचा आवाज... मध्येच कधीतरी कुत्र्याच्या रडण्याचा आवाज येत होता... नुकताच पाऊस पडून गेला होता. त्यामुळे रस्ता चिखलाने माखलेला होता... अशावेळी समीर जंगलातून सैरा-वैरा पळत होता. चेहऱ्यावर रक्ताचे ओघळ... शर्टावर रक्ताचे डाग... अशा अवस्थेत, "वाचवा... कोणीतरी मला वाचवा..." असं ओरडत तो वाट फुटेल तिथे जात होता. रस्त्यावर पोहोचताच त्याने मोबाईल काढला. रेंजची एकच दांडी दिसत होती. समीरने फोन लावला. बेल वाजत होती पण कोणी उत्तर देत नव्हतं. “प्रदीप, अरे उचल रे फोन... प्लीज उचल...” समीर स्वत:शीच पुटपुटत होता. चालता चालता त्याला मागून आवाज आल्यासारखा जाणवला. त्याच्या कानाच्या बाजूने एक घामाचा थेंब खाली ओघळला. समीरने वळून पाहिलं आणि त्याचा थरकाप उडाला. त्याच्यासमोर एक कुत्रा उभा होता. बुबुळे बाहेर आलेली, रक्ताळलेला जबडा पाहून समीरचा श्वास अडकला. तो पळायला लागला पण अडखळून चिखलात पडला. त्याने बाहेर पडण्याचा प्रयत्न केला पण तो चिखलात रुतत चालला होता. त्याने पुन्हा वर हात केला तर समोर होती एक किळसवाणी भयावह आकृती. त्या माणसाच्या मानेचा लचका तोडलेला होता, डोळे बाहेर आले होते, चेहराभर रक्त पसरलेलं होतं... तो माणूस मेला होता पण त्याचं शरीर जिवंत होतं. त्या आकृतीने समीरवर झडप घातली. समीरने आर्त किंकाळी फोडली...

सकाळचे १० वाजले असावेत. एक जीप त्याच रस्त्यावरून जात होती. एक ड्रायव्हर आणि एक जोडपं असलेली ती जीप वेगाने रस्ता कापत होती. “काय हो, तुम्ही म्हणालात हा शॉर्टकट आहे... लवकर पोहोचू... पण हे जंगल तर संपायचं नावच घेत नाहीये... अरुण, मी तुला सांगत होते इथून नको जायला पण तू ना...” त्या जोडप्यातली मुलगी बोलत होती. तिला दिलासा देत तिचा नवरा म्हणाला, “अगं सीमा, किती घाबरतेस... धीर धर जरा. पोहोचू आपण... शिवाय असा साहसी हनीमून परत कधी येईल सांग पाहू...” दोघांचा संवाद चालू असताना ड्रायव्हरला रस्त्याच्या कडेला कोणीतरी पडल्यासारखं जाणवलं. तो गाडी थांबवत म्हणाला, “साहेब, ते बघा... कोणीतरी पडलंय. जाऊन बघायचं का...” अरुणने मानेनेच होकार दिला. सीमामात्र गाडीतून उतरायला धजावत नव्हती पण अरुण सोबत होता म्हणून ती हिम्मत करत उतरली. तिघंही त्या पडलेल्या व्यक्तीच्या जवळ गेले. ड्रायव्हरने चिखलाने माखलेल्या त्या व्यक्तीला सरळ केले. तो समीर होता. त्याच्या नरडीचा घोट घेतला गेला होता. सीमासह अरुण आणि तो ड्रायव्हरसुद्धा चरकला. सीमा म्हणाली, “अरुण, लगेच चल इथून. हे कुठल्यातरी जनावराचं काम दिसतंय... चल लवकर.” तिघं वळली तशी सीमाचा पाय अडकला. पाहिलं तर त्याच मेलेल्या व्यक्तीने सीमाचा पाय पकडला होता. बाहेर आलेले डोळे, उघडं राहिलेलं तोंड... फार विद्रूप दिसत होता तो. अरुण सीमाच्या मदतीला धावला पण तोवर समीरच्या प्रेताने सीमाचा चावा घेतला होता. समीरचं प्रेत सीमाचे लचके तोडत असताना ड्रायव्हरने अरुणला खेचत नेलं आणि तिथून तातडीने गाडी घेऊन गेला. सीमाच्या किंकाळ्या हळू हळू विरत गेल्या...

अरुणचे अश्रू थांबत नव्हते. लग्नाची सुरुवात आणि असं काही होईल हे त्याच्या स्वप्नातसुद्धा आलं नसावं. ड्रायव्हरही काही बोलत नव्हता. त्याला कळत होतं की अशावेळी बोलून काहीच उपयोग नसतो. ड्रायव्हरने गाडी थेट पोलीस स्टेशनात नेली. अरुण अजूनही शॉकमध्ये होता. त्याला सोबत घेऊन ड्रायव्हर आत गेला. समोर एक इंस्पेक्टर बसला होता. त्याच्याकडे जात ड्रायव्हर म्हणाला, “साहेब, आत्ता जंगलातून येताना फार वाईट प्रकार घडलाय... यांच्या बायकोला...” तो काही बोलणार इतक्यात तीन-चार जण एकदम आत शिरत म्हणाले, “सर, आमची आठ माणसं बेपत्ता आहेत...” इंस्पेक्टरने त्यांना हातानेच शांत रहायला सांगितलं व एकाने कोणीतरी बोला असा इशारा केला. त्यातला एक बोलू लागला, “सर, मी प्रदीप. हा जगदीश, ही ललिता आणि हा तपन. आम्ही सर्व डॉक्टर चंद्रांकडे कामाला आहोत. डॉ. चंद्रांना एक प्रयोग करायचा होता. कसला प्रयोग माहित नाही. पण त्यासाठी त्यांना शांत जागा हवी होती. इथून जवळच असलेल्या जंगलाच्या मधोमध आम्ही सर्वांनी मिळून एक प्रयोगशाळा उभारली. डॉक्टर आणि त्यांचे दोन साथीदार, मैथिली आणि सुशील तिथेच राहिले आणि आम्ही बाकी सर्व शहरात परतलो. तीन दिवसांपूर्वीपर्यंत त्या तिघांशी नियमित संपर्क स्थापित होत होता. त्यांचा प्रयोग पूर्ण झाला होता. फक्त चाचणी राहिली होती. अचानक तीन दिवसांपूर्वी त्या तिघांशी आमचा संपर्क तुटला. सुशीलचं शेवटचं वाक्य होतं, “ते आले... ते जवळ आले... वाचवा...” समीर नावाचा आमचा एक सहकारी आमच्यातल्याच चार जणांना घेऊन डॉ. चंद्राच्या शोधात गेला. पण आता तर त्यांचाही काही संपर्क नाही. काल रात्री समीरने मला फोन केला होता. मी उचलला पण समोरून कट झाला. मी परत केल्यावर फोन वाजत राहिला पण कोणी उत्तर नाही दिलं. हे डॉ. चंद्रा आणि बाकी सात जणांचे फोटो...”

प्रदीपने फोटो टेबलवर ठेवले. अरूण शेजारीच उभा होता. फोटोतल्या समीरला त्याने ओळखले. त्याच्यावर बोट ठेवत अरूण म्हणाला, "हाच तो, ज्याने माझ्या सीमाचा... पण हा असा दिसत नव्हता..." इंस्पेक्टर अरूणकडे वळले तेव्हा अरूणच्या बाजूला उभा असलेला ड्रायव्हर म्हणाला, "साहेब हेच मी सांगत होतो... यांच्या मिसेसवर हल्ला झाला. त्या माणसाचा चेहरा खूप भयानक होता. डोळे बाहेर आले होते, तोंड उघडं होतं आणि मानेचा काही भाग गायब असून तिथे रक्त दिसत होतं. तो हाच माणूस होता जो साहेबांनी सांगितला..." प्रदीप हे सर्व ऐकत होता. तो लगेच उत्तरला, "हे कसं शक्य आहे... समीर खूप चांगला माणूस होता आणि तुम्ही म्हणताय तसं जर त्याच्या मानेची ती अवस्था असेल तर तो जिवंत तरी असेल का..." इंस्पेक्टर विचारात पडले होते. काही क्षणात ते म्हणाले, "हे प्रकरण काहीतरी वेगळं जाणवतंय... तुम्ही सर्व घरी जा, आम्ही त्या जंगलात जाऊन तपास करतो..." अरूण पुढे होत म्हणाला, "सर, मी येणार तुमच्यासोबत. माझी सीमा तिथे एकटी आहे. तिला गरज असेल माझी..." अरूणचं ऐकत प्रदीपही बोलता झाला, "सर, आम्हीपण येतो. डॉ. चंद्रा आणि आमच्या इतर सहकाऱ्यांचं काय झालंय ते कळायलाच हवं आम्हाला. शिवाय त्यांच्या लॅबपर्यंतचा रस्ता दाखवू शकतो आम्ही..." इंस्पेक्टरने थोडा विचार केला व म्हणाले, "ठिक आहे. तुम्ही सर्व चला सोबत." ड्रायव्हरकडे पाहत म्हणाले, "तू ही चल रे... दोन गाड्या घेऊन जाऊ आपण. एक तू चालव, एक आमचे जाधव चालवतील... लेट्स गो..."

इंस्पेक्टर, त्यांचे तीन हवालदार; जाधव, शिंदे आणि खरात; प्रदीप, जगदीश, ललिता, तपन, अरुण आणि तो ड्रायव्हर असे दहा जण मोहिमेवर निघाले. जंगलाच्या तोंडावर सर्व पोहोचले. जीपमधून खाली उतरल्यावर जाधव आणि त्या ड्रायव्हरकडे पाहत इंस्पेक्टर म्हणाले, “तुम्ही दोघं इथेच थांबा. काही गडबड झाली तर तुम्हीच शहरात जाण्याचा एकमेव मार्ग असाल. शिंदे, तुम्ही आणि जगदीश डाव्या बाजूने जा. मि. तपन, तुम्ही खरातांसोबत उजव्या बाजूने जा. मी, अरुण आणि प्रदीप समोरून जातो. ललिता मॅडम, तुम्ही इथवर तर आलात, पण पुढे येणं धोक्याचं आहे. तुम्ही गाडीतच थांबा. शिंदे, खरात, आपापल्या बंदुका चेक करून घ्या आणि हो वायरलेसवरून संपर्कात रहा. मूव्ह...” ठरल्या प्रमाणे सार्वजण वेगवेगळ्या दिशेने जंगलात शिरले. जंगल जसे दाट होत गेले तसा अंधार वाढत गेला. इंस्पेक्टर, अरुण आणि प्रदीप पुढे जाताना समोरून काहीतरी येताना दिसलं. नीट पाहिलं तर एक मानवाकृती होती. अरुणने लगेच ओळखलं. ती सीमा होती. “सीमा... सीमा... असं ओरडत अरुण तिच्याकडे जाऊ लागला. इंस्पेक्टर आणि प्रदीप त्याला थांबवायला गेले पण तो पुढेच जात राहिला. अरुण सीमाजवळ पोहोचला आणि तिला पाहून हबकला. लाळ गळावी तसं तिच्या उघड्या जबड्यातून रक्त सांडत होतं. शरीरभर चाव्यांचे ठसे होते. अरुणने काही करायच्या आत सीमाने त्याच्यावर झडप घातली. सीमा अरुणचे लचके तोडू लागली. इंस्पेक्टर आणि प्रदीप स्तब्ध होऊन सर्व पाहत असताना डाव्या बाजूने तशीच मानवाकृती येताना दिसली. प्रदीपने त्याला लगेच ओळखलं. तो डॉ. चंद्राच्या सहकाऱ्यापैकी एक होता. प्रदीप पुढे जाणार इतक्यात इंस्पेक्टरने त्याला अडवलं...

तो सहकारी तसाच दिसत होता जशी सीमा होती. इंस्पेक्टरने लगेच त्यावर गोळी झाडली. गोळी त्याला लागली. तो थोडा मागे ढकलला गेला पण पुन्हा पुढे येऊ लागला. आवाजाने सीमाही उठली आणि काही क्षणात जमिनीवर पडलेला अरूणही उठून इंस्पेक्टर आणि प्रदीपच्या दिशेने चालू लागला. गोळी लागूनही काही परिणाम न झालेली मेलेली शरीरं तीन बाजूंनी अंगावर येताना पाहून इंस्पेक्टर आणि प्रदीप घाबरले व उलट्या दिशेला पळू लागले. तपन आणि खरात हळू हळू पुढे जात होते. तपनला समोर झाडीत पानांची सळसळ दिसली. त्याने खरातांना सांगताच पिस्तुल सरसावत खरात झाडीकडे गेले. पिस्तूल पकडलेल्या हाताने त्यांनी झाडी हलवली. काहीच हालचाल जाणवली नाही म्हणून खरात तपनकडे पाहू लागले त्याच वेळी ते झाडीत खेचले गेले. “खरात... खरात...” तपन ओरडत होता पण खरात झाडीत गायब झाले. त्याने ताबडतोब वायरलेस चालू केला. पलिकडे शिंदे होते. तपन काही बोलणार इतक्यात झाडीतून दोन-तीन मानवाकृत्या बाहेर आल्या. त्यातले एक खरात होते. तपन मागे सरकला. मागूनही अशाच दोन आकृत्या येत होत्या. तपन सर्वबाजूंनी घेरला गेला होता. तो काही करणार इतक्यात खरातांच्या शरीराने त्याच्यावर हल्ला केला. तपनने आर्त किंकाळी फोडली. “खरात... खरात... काय झालं... मि. तपन... बोला काहीतरी... मि. जगदीश, तुमचे सहकारी तपन आणि हवालदार खरातसोबत काहीतरी घडलंय... आपल्याला त्यांच्या मदतीला जायला हवं... चला मि. जग...” शिंदे बोलत होतेच की समोरचं दृश्य पाहून त्यांचा थरकाप उडाला...

त्यांनी खुणेनेच जगदीशला मागे बघायला सांगितलं. मागे दोन जंगली कुत्रे उभे होते. रक्ताळलेला त्यांचा उघडा जबडा, वखवखलेले डोळे, अर्धवट चीर पडलेलं डोकं, हे सर्व पाहून जगदीश व हवालदार दोघंही घाबरले. ते पळायच्या तयारीतच होते की शिंदेंच्या मागून तसाच एक कुत्रा येताना दिसला. एका बाजूला दोन तर दुसऱ्या बाजूला एक कुत्रा असताना काय करावं या विचारात असताना समोरून एक मानवाकृती आली. समीरसोबत डॉ. चंद्रांना शोधायला गेलेल्यांपैकी तो एक होता हे जगदीशने ओळखलं. जगदीश व शिंदे आता घेरले गेले होते. शिंदेंनी पिस्तूल काढलं. कुत्र्यांनी आणि त्या माणसाने एकदम शिंदे व जगदीशवर झडप घातली. एकामागून एक गोळ्यांचे आवाज येऊ लागले आणि काही क्षणातच वेदनादायी किंकाळ्यांपाठेपाठ भयाण शांतता पसरली. "शिंदे कम इन शिंदे... खरात, कोणीतरी बोला... हॅलो..." इंस्पेक्टर त्यांच्या वायरलेसवरून इतरांशी संपर्क साधण्याचा प्रयत्न करत होते. काहीच उत्तर आलं नाही तेव्हा इंस्पेक्टर व प्रदीप एकमेकांकडे पाहू लागले. दोघांच्याही डोळ्यात भिती आणि काळजी एकदम दिसत होती. प्रदीप म्हणाला, "सर, आपल्यावर जसा हल्ला झाला तसाच तुमच्या हवालदारांवर व माझ्या सहकाऱ्यांवर झाला असू शकेल. या जंगलात आता फिरण्यात मला धोका वाटतोय. आपण सरळ डॉ. चंद्रांच्या लॅबकडे जाऊ. तिथून शहरात संपर्क साधू..." इंस्पेक्टरला प्रदीपचं म्हणणं पटलं आणि दोघंही भराभर पावलं टाकू लागले...

अंधार आणि झाडीतून वात काढत धडपडत ठेचकाळत इंस्पेक्टर आणि प्रदीप पुढे जात होते. एका ठिकाणी झाडीत दडलेले तंबू आणि काही खिडक्या दिसल्या. प्रदीपने तिथे बोट दाखवलं. तिच डॉ. चंद्रांची प्रयोगशाळा होती. ते प्रयोगशाळेत शिरणार इतक्यात कोणीतरी इंस्पेक्टरवर झडप घातली. प्रदीपने पाहिलं तर तो सुशील होता. प्रदीपने खाली पडलेलं इंस्पेक्टरचं पिस्तूल उचललं आणि गोळी झाडली. सुशील तसाच चालत होता. प्रदीप मागे सरकला. त्याने डावीकडे पाहिलं तर तो इंस्पेक्टर उभा होता. तसाच निर्जीव पण भयानक. तोही हळू हळू प्रदीपकडे चालू लागला. प्रदीपने पिस्तूल सुशीलवर फेकलं आणि पळत प्रयोगशाळेत गेला. कुठे जावं, काय करावं याचा विचारच करत होता की प्रदीपला डॉ. चंद्रांची लपलेली खोली आठवली. प्रयोगशाळेच्या एका कोपऱ्यात त्या खोलीत जायचा रस्ता होता. प्रदीप त्या कोपऱ्यात पोहोचला. त्याने एकवार सगळीकडे पाहिलं आणि फरशी बाजूला सारली. खाली जाण्यासाठी एक दोराची शिडी होती. प्रदीप आत गेला. फरशी परत सारखी करून तो शिडीने खाली उतरला. खाली बऱ्यापैकी अंधार होता. टॉर्चच्या प्रकाशात प्रदीपला एका कोपऱ्यातल्या खोलीत हालचाल जाणवली. त्याने दार ढकललं. त्या अंधुक प्रकाशात त्याने पाहिलं तर डॉ. चंद्रा एका कोपऱ्यात उभे होते. त्यांचा चेहरा पांढरा फटक पडला होता. त्यांच्या हातात एक सुरा होता आणि भेदरलेली नजर खोलीभर फिरत होती. “डॉ. चंद्रा... डॉ. चंद्रा... मी आहे मी, प्रदीप... डॉ. चंद्रा...” त्यांच्या जवळ जात प्रदीप म्हणाला. थोडा पुढे आल्यावर डॉ. चंद्रांनी त्याला ओळखलं. “प्र... प्रदीप... तू आलास... मी इथे पूर्ण अडकलोय... काय सांगू तुला... काय घडलं इथे...

मेलेल्या व्यक्तीला जिवंत करता येतं की नाही हा माझा प्रयोग होता. त्यासाठी या जंगलाची मी निवड केली. या जंगलात अनेक उपयुक्त वनस्पती आहेत. त्यांच्या सहाय्याने मी मृत शरीराला जिवंत करण्याचं औषध तयार केलं. प्रयोग तर झाला होता. फक्त चाचणी बाकी होती. सुशीलला जंगलात एक मेलेलं कुत्र सापडलं. प्रयोगाच्या चाचणीसाठी तो ते इथे घेऊन आला. मी हे औषध त्याच्या शरीरात इंजेक्ट केलं. काही क्षणात त्या कुत्र्याचं शरीर गरम होऊ लागलं. मला वाटलं माझा प्रयोग यशस्वी होत आहे. पण सगळं चित्रच बदललं. त्या कुत्र्याचं शरीर भाजू लागलं. त्याला छोटी छोटी भोकं पडू लागली. ते कुत्र उठलं पण त्यात जीव नव्हता. जणू काही मेलेलं शरीर आमच्या समोर उभं होतं. तेव्हा मला समजलं की माझं औषध फक्त शरीराला जागं करतं. त्यात चेतना नाही भरू शकत. मला हे कळेपर्यंत उशीर झाला होता. त्या कुत्र्याने मैथिलीवर झडप घातली होती. त्या कुत्र्याचं ते रूप आणि मैथिलीची अवस्था पाहून सुशील खूप घाबरला. त्याने तिथून पळ काढला. ते कुत्रही सुशीलच्या मागे धावलं. मी मैथिलीजवळ गेलो. ती निपचित पडली होती. तिला उठवणार इतक्यात तिने चेहरा वळवला. ती वखवखलेली नजर आणि तो उघडा जबडा पाहून माझा थरकाप उडाला. मी तिथून लगेच पळालो आणि इथे येऊन लपलो. पुढे काय मला काहीच माहित नव्हतं. ते औषध असलेली एक सिरींज माझ्याजवळ होती. इथे बसून मी त्यावर पुन्हा प्रयोग सुरू केला आणि हा अँटीडोड बनवला. जवळच मारून पडलेल्या झुरळावर आधी ते औषध टाकलं. ते झुरळ उडू लागलं. मी लगेच तो अँटीडोड त्यावर टाकला. त्याबरोबर ते झुरळ होतं तिथेच स्तब्ध झालं आणि हळू हळू जळून गेलं. माझा अँटीडोड यशस्वी झाला होता. पण तरीही बाहेर जायला मी धजावत नव्हतो. तू आलास... आता माझी हिम्मत परत येत आहे...”

प्रदीप सर्व ऐकत होता. त्याने डॉ. चंद्रांना धीर दिला. म्हणाला, “डॉ., तुमचे दोन्ही प्रयोग यशस्वी झाले खरे पण जंगलात हाहाकार माजला आहे. नुसत्या प्राण्यांनी भरलेलं हे जंगल आता अतिभयानक अशा हिंस्त्र पशूंनी व्यापलं आहे. जंगलातलीच नाही तर तुमच्या शोधार्थ आलेले आपले सहकारी आणि पोलीससुद्धा या वायरसच्या कचाट्यात सापडलेत. आपल्याशिवाय दुसरं कोणीच आता इथे जिवंत नाही. आपल्याला वाचायचं असेल तर इथून बाहेर पडलं पाहिजे. इथे तर छोटंसं झुरळ होतं पण बाहेर... डॉ., अजून काही साधन आहे ज्याने आपण या अँटीडोडचा वापर करू शकतो...” डॉ. चंद्रांनी जरा विचार केला आणि म्हणाले, “इंजेक्शन गन्स आहेत प्रयोगशाळेत. त्यांच्या सहाय्याने आपण अँटीडोड फायर करू शकतो... पण इथून बाहेर पडलो आणि त्यांनी आपल्याला धरलं तर...” डॉ. चंद्रा भितीने कापत होते. प्रदीप त्यांच्या खांद्यावर हात ठेवत म्हणाला, “डॉ. चंद्रा... आपण मारले जाऊ या भितीने आपण इथेच बसून राहणार आहोत का... जरा विचार करा... या घडीला ती बाधित माणसं आणि जनावरं इथे जंगलात आहेत. पण... ते बाहेर पडले तर मानवजातीवर केवढं मोठं संकट ओढवेल... नाही डॉ. आपल्याला हे धाडस करायलाच हवं. ते औषध हा एकमेव उपाय आहे. मी हे काम एकटा नाही करू शकणार पण आपण दोघं मिळून हे करू शकतो... चला डॉ...” डॉ. चंद्रा हसले. त्यांनी प्रदीपशी हस्तांदोलन केलं. दोघंही दोराच्या शिडीने वर जाऊ लागले...

प्रदीपने फरशी थोडी किलकिली करून सभोवार नजर फिरवली. अंधाराशिवाय दुसरं काहीच दिसत नव्हतं. प्रदीप आणि डॉ. चंद्रा वर प्रयोगशाळेत आले. टेबलवर पडलेल्या दोन इंजेक्शन गन्सपैकी एक त्यांनी प्रदीपला दिली. सोबत आणलेले अँटीडोड सिरींजेसमध्ये भरून त्यातल्या अर्ध्या प्रदीपच्या हवाली केल्या. म्हणाले, “आपण इथून नक्कीच बाहेर पडू. लेट्स होप फॉर दि बेस्ट...” दोघं हात मिळवून वळले तर डॉ. चंद्राच्या समोर मैथिली उभी होती. ती काही करणार इतक्यात प्रदीपने गन चालवली. मैथिली जागच्या जागी खिळली. हळू हळू तिच्या शरीरातून वाफ येऊ लागली. तिचं शरीर आतल्या आत भाजत गेलं आणि काळठिक्कर पडलं. प्रदीप आणि डॉ. चंद्रा हसले आणि बाहेर पडले तर समोर सुशील होता आणि त्याच्या हातात इंस्पेक्टरचं पिस्तूल होतं. पुढे येत येत सुशीलने पिस्तुलातून गोळी झाडली. डॉ. चंद्रांनी ती चुकवली आणि सुशीलवर गन चालवली. सुशीलचीही अवस्था मैथिलीसारखीच झाली. सुशीलने चालवलेली गोळी डॉ. चंद्रांना चुकवून थेट प्रयोगशाळेच्या इलेक्ट्रिक सर्कीटवर आदळली. शॉर्ट सर्कीट होऊन प्रचंड स्फोट झाला आणि प्रयोगशाळा भस्मसात झाली. डॉ. चंद्रांनी एकवार प्रयोगशाळेकडे पाहिलं आणि डोळे पुसून ते प्रदीपसोबत चालू लागले. जंगलात आले तेव्हा डॉ. चंद्रानना माहित होतं की इथे दोन-तीन जंगली कुत्रे आहेत. दोघांनी आधी त्या कुत्र्यांचा शोध घेतला. इंजेक्शन गन्सच्या मदतीने आधी त्यांचा खात्मा केला. एकेक करत जंगलात बाधलेल्या आपल्या सहकाऱ्यांवर, पोलिसांवर आणि इतर बाधित जणांवर गन्सच्या सहाय्याने अँटीडोड फायर करत त्यांना संपवत प्रदीप आणि डॉ. चंद्रा अखेर मुख्य रस्त्यावर आले. समोर उभ्या असलेल्या जीप्स पाहून प्रदीपला हायसं वाटलं. तो म्हणाला, “डॉ... तीन इंजेक्शन्स शिल्लक आहेत अजून आणि आपण बाहेर आलो. वी मेड इट डॉ...” डॉ. चंद्रांना तिथेच उभं करून प्रदीप हळू हळू जीपकडे जाऊ लागला...

प्रदीप जीपजवळ पोहोचला. दारं सताड उघडी होती. आत कोणीच नव्हतं. प्रदीप विचारात पडला, "हवालदार जाधव, तो ड्रायव्हर व ललिता कुठे गेले..." प्रदीप वळला आणि डॉ. चंद्रांना पाहून घाबरला. त्यांनी गन प्रदीपसमोर ताणली होती. तो काही बोलणार इतक्यात डॉ. चंद्रांनी फायर केलं. गनमधून सुटलेल्या इंजेक्शनने प्रदीपमागून येणाऱ्या हवालदार जाधवचा बरोब्बर वेध घेतला होता. डॉ. चंद्रा पुढे झाले. प्रदीपजवळ येणार इतक्यात त्यांचा पाय कोणीतरी धरला. तो तोच ड्रायव्हर होता जो जीप घेऊन आला होता. डॉ. चंद्रा काही करणार इतक्यात त्या ड्रायव्हरने त्यांच्या पायाचा चावा घेतला. प्रदीपने गन फायर केली आणि तो ड्रायव्हर संपला. डॉ. चंद्रा आणि प्रदीप दुसऱ्या जीपजवळ गेले. प्रदीपने आत डोकावलं तर ललिता सीटच्या खाली जीव मुठीत घेऊन बसली होती. “ललिता... नशीब तू ठीक आहेस. मला वाटलं त्या ड्रायव्हर आणि हवालदार जाधवप्रमाणे तूही... “प्रदीप तिला बाहेर काढत म्हणाला. ललिता जरा स्थिरस्थावर होत म्हणाली, “अरे काय सांगू तुला... तुम्ही गेलात आणि इथे आमच्यावर दोन कुत्र्यांनी हल्ला केला. त्यातल्या एकाने माझ्यावर झेप घेतली पण ड्रायव्हरने मला वाचवलं. मी लगेच सीटखाली लपून बसले. सारखे आवाज येत होते पण बाहेर पडण्याची किंवा बघण्याची मला भीती वाटत होती... हळू हळू आवाज बंद झाले पण तरीही मी इथेच लपून राहिले. प्रदीप, चल आपण जाऊ इथून...” प्रदीपने ललिताला धीर दिला. तो डॉ. चंद्रांकडे वळला. त्याच्या चेहऱ्यावर विजयी आनंद दिसत होता. तो म्हणाला, “डॉ. चंद्रा, आपण जिंकलो. हे बघा... एक इंजेक्शन शिल्लक असताना आपण सर्व बाधीत जनावरं आणि माणसं यांचा खात्मा केला...” डॉ. चंद्रा नकारार्थी डोकं हलवत म्हणाले, “नाही प्रदीप... अजून सर्व संपले नाहीत. एकजण अजून बाकी आहे...” बोलता बोलता डॉ. चंद्रांनी त्यांचा पाय दाखवला...

डॉ. चंद्राच्या पायाला घोट्याजवळ एक जखम दिसत होती. ती हळू हळू वाढत होती. ती जखम दाखवत डॉ. चंद्रा म्हणाले, “प्रदीप, तू त्या माणसावर गन चालवलीस खरी पण त्याआधीच त्याने माझ्या पायाचा चावा घेतला होता. मीही बाधीत झालोय... प्रदीप, तुझ्याकडे राहिलं हे शेवटचं इंजेक्शन बहुतेक माझ्याचसाठी होतं. नाईस वर्किंग विथ यू प्रदीप. माझा प्रयोग यशस्वी झाला पण वेगळ्या पद्धतीने. तुझ्याकडे ते औषध आहेच... तू त्यावर रिसर्च कर. तूही नक्की यश मिळवशील. गुड लक. आय अॅम रेडी... शूट...” प्रदीप गन चालवायला तयार नव्हता. काही क्षणातच प्रदीपच्या डोळ्यांदेखत डॉ. चंद्रा बदलले. वखवखलेल्या डोळ्यांचे, उघडा जबडा असलेले डॉ. चंद्रा पाहून प्रदीप चरकला. त्याने “सॉरी डॉक्टर...” म्हणत गन चालवली. डॉ. चंद्रा तसेच स्तब्ध झाले. आतल्या आत जळत जाऊन काळे पडले. प्रदीपने हात वर करून, “गुड बाय डॉक्टर...” म्हटलं आणि ललिताला गाडीत बसायला सांगितलं. गाडी वेगाने शहराकडे निघाली. प्रदीप ललिताशी बोलू लागला, “डॉ. चंद्रा आपल्यासोबत येऊ शकले नाहीत... पण त्यांच्या या औषधावर अजून प्रयोग करून आपण त्याचं नाव अमर करू शकतो... हो ना...” ललिता एकटक खिडकीबाहेर पाहत होती. आपल्या बोलण्याकडे ललिताचं लक्ष नाही म्हटल्यावर प्रदीपने तिला स्वत:कडे वळवलंमात्र... तिचे वखवखलेले डोळे, उघडा जबडा पाहून प्रदीपने किंकाळी फोडली. जीप वेडीवाकडी पळत एका झाडावर आदळली. सर्वत्र शांतता पसरली. काही क्षणात दोन्ही बाजूंचे दरवाजे उघडले. प्रदीप आणि ललिता बाहेर पडले आणि चालू लागले. तेच वखवखलेले डोळे आणि उघडे जबडे... दोघं चालत होते त्या दिशेला रस्ता संपतो तिथे लांबवर शहरामधल्या बिल्डींगचे वरचे माजले दिसत होते...

समाप्त.