सूड...

रात्रीचे बारा वाजत आले होते. दुतर्फा झाडी असलेल्या निर्मनुष्य रस्त्यावरून बबन गाडी चालवत होता. त्याच एका गाडीच्या इंजिनाचा आवाज आणि गाडीतून येणाऱ्या लाईटच्या प्रकाशाखेरीज दुसरं काहीच नव्हतं. मधूनच एखादी गाडी किंवा बाईक बबनच्या गाडीला ओव्हरटेक करायची. बबनमात्र एका बाजूने त्याच्या वेगाने गाडी चालवत विचार करत होता, "काय विचार करून पनवेलची ट्रीर केली कोण जाणे... एखादी लोकल ट्रीप मारली असती तर आत्तापर्यंत घरी झोपलो असतो..." बबनची विचारमालिका भंग झाली ती रस्त्याच्या कडेला हातवारे करत उभ्या असलेल्या एका माणसाला पाहून. बबनने गाडी बाजूला घेतली. समोरच अजून एक गाडी उभी होती. बबनच्या गाडीला ओव्हरटेक करून गेलेली हीच गाडी आहे हे त्याच्या लक्षात आलं. गाडी थांबलेली पाहून तो हातवारे करणारा माणूस जवळ येत म्हणाला, "थँक्यू राव, गाडी थांबवली. एयरपोर्टसाठी म्हणून निघालो आणि इथे गाडी बंद पडली हो. आता या जंगलात टॅक्सीपण मिळत नाहीये. तुम्ही सोडता का... तीनची फ्लाईट आहे हो माझी..." बबनने एकदा त्याच्याकडे पाहिलं आणि म्हणाला, "सोडतो की, पण साहेब, पाचशे रुपये होतील. मला जायचं आहे गोराईला. परतीचं भाडं पण नाही हो मिळणार..." "चक् चक्..." असे उद्गार काढत तो माणूस तयार झाला. बॉनेट बंद करून बॅग घेऊन तो माणूस बबनसोबत निघाला...

प्रवास सुरू झाला. बबनने आपलं नाव सांगितलं. त्या माणसानेही त्याचं नाव सांगितलं. मग बॅगेतून बाटली काढत म्हणाला, "घेणार का थोडी... एयरपोर्टपर्यंत संपवावी लागेल ना..." रस्त्यावरून बाटलीकडे पाहून पुन्हा रस्त्याकडे पाहत बबन म्हणाला, "नाही साहेब. मी दारू पीत नाही. शिवाय गाडी पण चालवतो आहे ना..." तो माणूस जरासा हसत म्हणाला, "हा...हा... बबन दारू घेत नसेल, पण राजीव तर दारू पितो की..." त्या माणसाच्या तोंडून राजीव हे नाव ऐकून बबन चपापला. त्याने तात्काळ ब्रेक मारला. कर्कश आवाज करत गाडी थांबली. बबनने बाजूला पाहिलं, तर त्या माणसाने हातात पिस्तूल धरलं होतं. बबन काही बोलणार इतक्यात तो माणूस म्हणाला, "ओरडू नकोस... इथे कोणीच नाही तुझं ऐकायला... चल, पी ही दारू. नाहीतर, सायलेंसर लावलेल्या या पिस्तुलाने... नाही ना... मग पी... चल लवकर..." पिस्तूलाच्या भितीने बबनने संपूर्ण बाटली रिकामी केली. दारूची नशा चढली आणि बबन बेशुद्ध पडला. तो माणूस लगेच खाली उतरला. बबनचं डोकं स्टेयरिंग व्हिलला टेकवून, त्याचे हात व्हिलवर ठेऊन त्याने गाडी गेयरमध्ये घातली आणि तिला ढकलू लागला. थोडावेळ गाडी ढकलून त्याने सोडून दिली. उतारावरून येत गाडी रस्त्याच्या कडेला असलेल्या झाडावर आदळली...

तो माणूस लगेच धावत गेला. गाडीजवळ जाऊन त्याने पाहिलं तर दारूच्या धुंदीत असलेला बबन स्टियरिंग व्हिलवर निपचित पडला होता. त्या माणसाने ताबडतोब बॅगेतून पेट्रोलचा कॅन काढला. गाडीच्या इंजिनवर आणि आजू-बाजूला पेट्रोल शिंपडून त्याला काडी लावली. गाडीने पेट घेतला आणि क्षणार्धात मोठा स्फोट झाला. काम झालंय हे पाहून तो माणूस तिथून निघून गेला. मध्ये बराच वेळ गेला. काही वाटसरूंनी पोलीसात वर्दी दिली आणि तपास सुरू झाला. पत्रकारही तिथे पोहोचले होते. इंस्पेक्टर मराठे त्यांना सांगत होते, "गाडी या झाडावर जोरात आदळली आणि तिचा स्फोट झाला. बहुतेक ड्रायव्हरचा कंट्रोल सुटला असावा. सध्यातरी इतकंच सांगू शकतो..." त्या घटनेपासून बरंच लांब, ठाण्याच्या एका घरात नयना सोफ्यावर वाचत बसली होती. दुपारचे तीन वाजले होते. मोलकरीणही तिचं काम करून निघून गेली. वाचता वाचता नयना पेंगू लागली. तिने पुस्तक टेबलवर ठेवलं आणि बेडरूममध्ये जाणार इतक्यात डोरबेल वाजली. "यावेळी कोण आलं आता... नेमकी हीच वेळ कशी मिळते या लोकांना कोणास ठाऊक..." असं स्वत:शीच पुटपुटत नयनाने दार उघडलं. दारात एक मुलगी उभी होती. पूर्ण बाह्यांचा ड्रेस, लांबसडक वेणी, डोळ्यांना जाड भिंगाचा चश्मा, अशा आविर्भावातली ती मुलगी हसत म्हणाली, "नमस्कार, गुड आफ्टरनून. मला माहीत आहे दुपारची ही योग्य वेळ नाही पण मी तुम्हाला जास्त त्रास देणार नाही बरं का... "

नयनाला काहीच बोलू न देता ती फाईल उघडत म्हणाली, "मी Mental Health & Rehabilitation या संस्थेकडून आले आहे. आमची संस्था मानसिकदृष्या कमकुवत असणाऱ्या लोकांसाठी काम करते. म्हणजे अशी माणसं मानसिक रुग्ण का झाली असावीत, हे शोधून त्यांचं पुनर्वसन करते. तर त्यासाठी देणगी..." त्या मुलीला पुढे बोलू न देता, "मला काही ऐकायचं नाही हो... I am least interested..." असं म्हणत नयना दार लाऊ लागली. ती मुलगी दार अडवत म्हणाली, "बरं मग, थोडं पाणी देता का... प्लीज हो, खूपच तहान लागली आहे..." चिडचीड करत नयना आत गेली. ती मुलगी एक-दोन पावलं पुढे येऊन घराच्या आत आली. नयना पाणी घेऊन आली तोवर नयना सोफ्याजवळ पोहोचली होती. "हे काय... एकदम आत आलात... मी सांगितलं होतं का आत यायला... हं, पाणी घ्या..." हे बोलत असतानाच नयनाने पाण्याचा ग्लास समोर धरला. तिच्या बोलण्याकडे लक्ष न देता त्या मुलीने ग्लास घेतला आणि टेबलवर ठेवत म्हणाली, "आत्ता काय म्हणालात तुम्ही... I am least interested... You may not be interested in rehabilitation, but you were certainly interested in making someone mentally retarded... Right..." त्या मुलीच्या या वक्तव्याने चकित झालेली नयना, त्या मुलीने काढलेल्या पिस्तुलाने भानावर आली. नयना ओरडणार इतक्यात ती मुलगी म्हणाली, "शूऽऽऽऽ... जर ओरडलीस, तर गोळ्या घालेन तुला. बस त्या खुर्चीत..."

नयना खुर्चीत बसली. त्या मुलीने टेबलवर ठेवलेल्या पाण्याच्या भरलेल्या ग्लासात स्वत:जवळच्या एक छोट्या बाटलीतले तीन-चार ड्रॉप टाकले आणि म्हणाली, "हे घे. पी हे पाणी... घाबरू नकोस, विष नाही त्यात... चल, पी लवकर..." त्या मुलीच्या दरडावण्याने आणि पिस्तुलाला पाहून घाबरलेल्या नयनाने ते पाणी प्यायलं. नयनासमोर बसत ती मुलगी म्हणाली, "गुड गर्ल. आता काही क्षणातच तुला झोप लागेल. तू झोपलीस की मी निघून जाईन. तू मात्र... सगळंच आत्ता कशाला... तू झोप निवांत..." काही समजायच्या आतच नयनाचं डोकं जड होऊ लागलं आणि तिला झोप लागली. त्या मुलीने लगेच ग्लास धुऊन जागेवर ठेवला. तिने स्पर्श केलेल्या सर्व गोष्टी पुसून ठसे नाहीसे केले. नयनाला ओढत किचनमध्ये नेलं. बर्नर चालू केला आणि ती निघून गेली. जवळपास चार तास उलटून गेले. नयनाला जाग आली. सर्वत्र अंधार होता. तिला घरात कसलातरी उग्र वास येत होता. किचनच्या दारं-खिडक्या बंद होत्या. नयनाची घुसमट होऊ लागली. खोकून खोकून ती बेजार होऊ लागली. धडपडत लाईटच्या स्वीचजवळ जात तिने बटण दाबलं. कानठळ्या बसणारा प्रचंड स्फोट झाला. नयनाला पळायचा काय, ओरडायलाही वाव मिळाला नाही. पोलीस घटनास्थळी पोहोचले. काळ्या पडलेल्या, भगदाड पडलेल्या भिंती, काळाठिक्कर पडलेला एक मृतदेह या सर्वांचा तपास सुरू झाला. पोलीस सर्व गोष्टींची पाहणी करत असतानाच काही पत्रकार तिथे पोहोचले. त्यांच्या उलट-सुलट प्रश्नांना वैतागून इन्स्पेक्टर मराठे म्हणाले, “हे बघा, आम्हालाही फारसं काही समजू शकलं नाहीये. प्रथमदर्शनीतरी असंच वाटतंय की बहुतेक सिलेंडरच्या स्फोटामुळे हे घडलं असावं. बाकी पोस्ट मॉर्टेम रिपोर्टनंतर काय ते समजेल...”

दुसऱ्या दिवशी चौकीवर कामकाज सुरू असताना एक-दोन पत्रकार आले आणि कालच्या घटनांबद्दल विचारू लागले. इं. मराठे त्यांच्याशी बोलत असतानाच एक हवालदार काही पाकिटं घेऊन आला. मराठेंनी पाकिटं उघडून आतले कागद वाचले. पत्रकारांना सामोरे जात ते म्हणाले, "मंडळी, कालच्या घटनांचे पोस्ट मॉर्टेम रिपोर्ट आलेत... बबन दारू पिऊन गाडी चालवत होता आणि कंट्रोल सुटून गाडीचा अॅक्सिडेंट झाला. गाडीने पेट घेतला आणि स्फोट झाला... तर नयनाचा मृत्यू सिलेंडरच्या स्फोटामुळे झाला. Both are open and shut cases... हलगर्जीपणा आणि त्यामुळे अपघाती मृत्यू..." पत्रकारांनी सगळं लिहून घेतलं आणि ते निघून गेले. पत्रकार गेल्यावर इंस्पेक्टर मराठेंनी सर्वांना आत बोलावलं. म्हणाले, "पत्रकारांना घालवण्यासाठी मी ते सगळं बोललो. या दोन्ही केसेस साध्या नाहीत. या रिपोर्ट्समध्ये एक वेगळीच गोष्ट समोर आली आहे... बबनच्या रक्तात अॅल्कोहॉलव्यतिरिक्त एका केमिकलचे ट्रेसेस सापडले आहेत. ते केमिकल गुंगीचं औषध बनवण्याच्या कामी येतं. शिवाय बबनच्या गाडीजवळ पेट्रोलचे अंश सापडलेत. पण बबनची गाडी डिझेलची आहे. नयनाच्या केसमध्ये पण तसंच काहीसं आहे. तिच्या रक्तातही तेच केमिकल आढळलं आहे जे बबनच्या रक्तात सापडलं. यात दोन गोष्टी समोर येतात. एक, हे दोन्ही अपघात नसून खून आहेत आणि दुसरी गोष्ट अशी, की कदाचित या दोन्ही खुनांचा आपापसात काहीतरी संबंध असावा... मोहिते, तुम्ही या बबनची कुंडली बनवा. आणि शिंदे, तुम्ही आणि पाटकर मॅडम, या नयनाची माहिती काढा... पण सगळं गुप्ततेने आणि लवकरात लवकर झालं पाहिजे..."

दुसऱ्याच दिवशी इंस्पेक्टर मराठेंनी सर्वांना पुन्हा आत बोलावलं. "हां, बोला... काय माहिती मिळाली बबन व नयनाबद्दल..." मराठेंचा हा प्रश्न ऐकून सर्वांनी एकमेकांकडे पाहिलं. मोहिते बोलू लागले, "सर, या बबनचं खरं नाव राजीव आहे. पाच वर्षांपूर्वी हा डी.वाय. कॉलेजमधून पास आऊट झाला. त्यावेळी त्याला दाढी-मिशा नव्हत्या. बहुतेक नंतर वाढवल्या असाव्यात. अजून एक महत्वाची गोष्ट म्हणजे..." मोहिते काही बोलणार इतक्यात पाटकर मॅडम म्हणाल्या, "नयनासुद्धा याच कॉलेजला होती आणि तीही या राजीवच्याच बॅचला..." पाटकर मॅडमला दुजोरा देत शिंदे म्हणाले, "हो सर, या राजीव व नयनाचा एक ग्रूप होता. त्यात वरुण व पंकज अशी अजून दोन मुलंही होती..." इंस्पेक्टर मराठे विचार करत म्हणाले, "हम्म... इंटरेस्टिंग... बरं, अजून काही माहिती..." तशी मोहित्यांनी सांगितलं, "सर, हा ग्रूप पाच वर्षांपूर्वीच फुटला. याचं कारण होतं वरुण आणि पंकजमध्ये नयनावरून झालेलं भांडण... ते प्रकरण त्यावेळी खूप गाजलं होतं. वरुण आणि पंकजमध्ये जवळपास मारामारी झाली होती, आणि त्यांना कॉलेजमधून काढून टाकण्याइतपत ते प्रकरण पुढे गेलं होतं. नंतर त्यांच्यात समेट होऊन भांडण मिटलं असं म्हणतात...” मराठेंनी सर्व ऐकून घेतलं आणि म्हणाले, “कदाचित ते प्रकरण त्या वेळेपुरतं मिटलं असावं आणि आता अशाप्रकारे त्याचा वचपा निघाला असावा... नयना आणि राजीव तर नाहीत, हे वरुण आणि पंकजच आता काय ते सांगू शकतील. या दोघांचा शोध घ्या आणि लवकरात लवकर यांना चौकीवर घेऊन या...”  हे बोलण्याचा अवकाश की शिंदे म्हणाले, “सर, आम्ही त्यांची माहिती मिळवली आहे...

त्या प्रकरणानंतर पंकज गायब झाला. त्याचा अजून पत्ता नाही सर...” मोहिते म्हणाले, “सर, त्या बबन ऊर्फ राजीवचा खून ज्या दिवशी झाला, त्याच्या आदल्या दिवशीच वरुणने शहर सोडलं. तो अत्यंत घाईघाईने निघाला असं त्याच्या घरातल्या नोकराने सांगितलं. या दोघांचे फोटो आम्ही सर्व पोलीस चौक्यांवर पाठवले आहेत. लवकरच काही ना काही माहिती मिळेल आपल्याला...” ही चर्चा सुरू असतानाच फोन खणखणला. “इन्स्पेक्टर मराठे बोलतोय, येस... काय... ओके धन्यवाद...” फोन ठेवत सर्वांकडे पाहत म्हणाले, “गुड न्यूज आहे... वरुणचा पत्ता सापडला आहे. आलिबागजवळ असलेल्या खानाव या गावी एका शेतात तो लपून बसला आहे असं समजलं आहे. लेट्स गो...” सर्वजण खानावला पोहोचले. इं. मराठेंनी फोन लावला, “इन्स्पेक्टर मराठे बोलतोय. आम्ही खानावला पोहोचलो आहोत. तुम्ही कुठे आहात... बरं...” एका निळ्या गेटपासून थोडी लांब गाडी थांबवत सर्वजण उतरले. गेटजवळच एक हवालदार उभा होता. इं. मराठे आणि त्यांचे साथीदार गेटजवळ आले. इं. मराठेंना पाहून त्या हवालदाराने सेल्यूट केला. त्याचा सेल्यूट स्वीकारत इं. मराठे म्हणाले, “हवालदार वाडेकर ना... मी इन्स्पेक्टर मराठे आणि हे माझे सहकारी. बोला, कुठे आहे वरुण...” गेटकडे बोट दाखवत हवालदार वाडेकर म्हणाले, “सर, त्याचं नाव माहित नाही मला. पण तुम्ही जो फोटो पाठवला होता तोच माणूस इथे या शेतात लपून बसला आहे. गावाबाहेरच्या वडाप नाक्यावर तो मला दिसला. मी त्याचा पाठलाग केला तर तो या शेतात घुसला. मी लगेच तुम्हाला सूचना दिली. अजूनतरी तो बाहेर पडला नाही...”

इं. मराठेंनी पुन्हा हवालदार वाडेकरांना धन्यवाद दिले आणि म्हणाले, “हा वरुण डेंजरस असू शकतो. कदाचित हे दोन्ही खून यानेच केले असावेत. सो एव्हरीवन बी अलर्ट. पाटकर मॅडम, तुम्ही आणि वाडेकर आऊटहाऊसच्या मागून जा, मोहिते, तुम्ही गोठयाच्या दिशेने जा, मी आणि शिंदे समोरून जातो... लेट्स मूव्ह...” सर्वजण जाणार इतक्यात पाटकर मॅडम म्हणाल्या, “सर, तुम्हीच म्हणताय की हा वरुण डेंजरस असू शकतो. आणि समोरून असं ओपनली तुम्ही त्याला सामोरे जाऊ नका. हवालदार वाडेकर, तुम्हीसुद्धा सरांसोबत जा. या आऊटहाऊसजवळ चांगला आडोसा आहे. शिवाय उजेडही आहे. मला गरज वाटली तर तुम्हाला बोलवेन मी. डोंट वरी...” इं. मराठेंनी मान हलवली आणि सर्वजण पांगले. इं. मराठे, हवालदार शिंदे आणि हवालदार वाडेकर हळू हळू पुढे जात होते. “वरुण जिवंत असेल हीच आशा करू...” हे वाक्य कुजबुजत असतानाच इं. मराठेंनी एका दिशेला पाहिलं आणि त्या दिशेला चालू लागले. शिंदे आणि वाडेकरपण त्यांच्या सोबत होतेच. या शोधमोहिमेपासून जरा आत एका विहिरीजवळ वरुण बसला होता. बेचैन होऊन तो सगळीकडे पाहत होता. सारखं घड्याळ पाहत विचार करत होता, “संध्याकाळ जवळ आली. हा रघू अजून जेवण घेऊन आला नाही. पोटात भुकेने कावळे ओरडायला लागलेत. किती काळ मला असं लपून रहायला लागणार कोण जाणे... या पंकज...” पानांच्या सळसळीने वरुणची विचार मालिका खंडित झाली. “आला वाटतं रघू...” असं म्हणत वरुण उठला आणि वळला. त्याचे डोळे विस्फारले आणि हात-पाय कापू लागले. वरुण मागे-मागे सरकत अडखळला आणि पडला. त्याच्या तोंडातून अस्पष्ट शब्द बाहेर पडले, “त...तू... इ...थे...”

वरुणसमोर एक व्यक्ती डोक्यावरून शॉल घेऊन उभी होती. त्या व्यक्तीने हातात एक साप धरला होता. ती व्यक्ती साप घेऊन पुढे पुढे येऊ लागली. त्या व्यक्तीने साप धरलेला हात उगारला. ती व्यक्ती वरुणवर साप फेकणार इतक्यात, “होल्ड इट... डोंट मूव्ह... सर्वजण विहिरीच्या बाजूला या. वरुण सापडला आहे. आणि खूनीसुद्धा...” इं. मराठेंच्या या बोलण्यावर सर्वजण विहिरीजवळ पोहोचले. इं. मराठे म्हणाले, “खरा खूनी बघायचा आहे तुम्हाला... हा बघा...” असं म्हणत त्यांनी शॉल बाजूला केली. सर्वांना आश्चर्याचा धक्का बसला, “पाटकर मॅडम तुम्ही...” मोहिते आणि शिंदे एकत्रच ओरडले. त्यांना दुजोरा देत इं. मराठे बोलू लागले, “हो... पाटकर मॅडम... कायद्याच्या राक्षकानेच कायद्याचं असं भक्षण केलं. बबनच्या गाडीपासून थोड्या अंतरावर मला हे घड्याळ सापडलं. तुमच्याच हातात मी हे घड्याळ पाहिलं होतं पण घडयाळं एकसारखी असू शकतात म्हणून त्यावेळी मी गप्प बसलो. पण नयनाच्या घरासमोर रस्त्यापलीकडे असलेल्या बँकेच्या सी.सी.टी.व्ही.मध्ये हा चेहरा दिसला जो तुमच्याशी जुळत होता. यावरून माझी खात्री पटली की यामागे तुम्हीच आहात. बोला पाटकर मॅडम. का केलंत तुम्ही असं... काय मिळालं तुम्हाला खून करून...” पाटकर मॅडमचे डोळे रागाने लाल झाले होते. सापाला लांब फेकत त्या बोलत्या झाल्या, “काय मिळालं मला हे खून करून... समाधान. आणि माझ्या भावाच्या आत्म्याला शांती... तुम्ही पंकजला शोधत आहात ना. तो कधीच मिळणार नाही. कारण वर्षभरापूर्वीच तो हे जग सोडून गेलाय. पंकज माझा सख्खा धाकटा भाऊ. आई-वडिलांच्या मृत्यूनंतर आम्ही दोघंच एकमेकांचे होतो. पंकज माझ्यापासून कधीच काही लपवायचा नाही. तो डी.वाय. कॉलेजात भारती झाला तेव्हा मी ट्रेनिंगला होते. दर आठवड्याला आम्ही फोनवर बोलत असू. वर्ष सरून गेलं. एक दिवस पंकज मला म्हणाला की त्याचं एका मुलीवर, नयनावर प्रेम आहे ही शेवटच्या वर्षाची परीक्षा संपली की ते दोघं लग्नही करणार आहेत. मला वाटलं आता पंकजचं आयुष्य मार्गी लागेल... पण सर्वच संपलं...

पंकजचा फोन येऊन ३-४ दिवस झाले असतील, मला खंडाळा पोलीस चौकीवरून फोन आला. मला तिथे तातडीने बोलवलं होतं. तिथे गेल्यावर मला समजलं, की नयनाचा अपघाती मृत्यू झालाय आणि त्याचा पंकजला जबरदस्त मानसिक धक्का बसला आहे. दरीत छिन्नविछिन्न, रक्ताळलेलं, जनावरांनी लचके तोडलेलं नयनाचं प्रेत सापडलं. त्यावेळी हे वरुण आणि राजीवदेखील तिथे होते. नयनावर अंत्यसंस्कार झाल्यावर पंकजला मी माझ्यासोबत घेऊन आले. त्याची अवस्था फार वाईट होती. तो एकटक एका दिशेला बघत बसे. मध्येच नयनाचं नाव घेत धावत फिरे. हळूहळू पंकज डिप्रेशनमध्ये जाऊन दारू पिऊ लागला. त्याच्यावर जमेल ते उपचार मी करत होते. पण काही उपयोग होत नव्हता. एक दिवस दारूच्या नशेत, “नयना माझ्यामुळे गेली, मी तिला वाचवू शकलो नाही. मी जगायला लायक नाही...” असं काहीतरी असंबद्ध तो बोलत होता. मी पंकजला खूप वेळा विचारलं, पण तो काहीच बोलायचा नाही. शेवटी गेल्या वर्षी पंकजने छतावरून उडी घेऊन आत्महत्या केली. माझं कुटुंब उध्वस्त झालं होतं. माझंही मानसिक संतुलन ढळेल का याची मला भीती असतानाच मुंबईत ट्रान्सफर झाल्याची ऑर्डर मला मिळाली. जागाबदल झाल्यावर माझ्या मनावरचा ताण कमी होईल असं मला वाटलं आणि मी तुम्हाला जॉईन झाले. सर्व सुरळीत चालू होतं. पण गेल्या आठवड्यात मी असं काही पाहिलं ज्याने मी पुरती हादरले... ड्युटी संपवून घरी परत जात असताना एका सिग्नलजवळच्या मॉलमधून मी नयनाला बाहेर पडताना पाहिलं... ती नयनाच होती. “ही जिवंत आहे...” हा विचार करत असतानाच तिच्या पाठीमागून येणारा वरुण मला दिसला. त्या दोघांना गळ्यात गळे घालून हसतमुखानं बाहेर पडताना पाहिलं आणि माझ्या तळपायाची आग मस्तकात गेली...

नयनाला एका घराजवळ सोडून वरुण पुढे जाऊ लागला. मी त्याचा पाठलाग केला. वरुण घरात गेल्यावर मी त्याच्या मागोमाग जाऊन बेल वाजवली. वरुणने दार उघडताच त्याला ढकलून मी आत शिरले. टेबलवर ठेवलेल्या फळांच्या ताटलीत एक सुरीही ठेवली होती. ती सुरी वरुणच्या मानेला लावत मी त्याला माझी ओळख करून दिली. नयना जिवंत कशी आणि नेमकं काय घडलं हे दरडावून विचारताच हा बोलू लागला, “मी, नयना आणि राजीव, डी.वाय. कॉलेजला होतो. नयना आणि मी एकमेकांना आवडत होतो पण लग्न वगैरे करावं असं नाही वाटलं आम्हाला. एस.वायला पंकज या कॉलेजात आला. त्याआधी मीच इथे फेमस होतो, सर्व तरुणी माझ्याशी बोलत असत. पण हा पंकज माझ्याहून हुशार आणि देखणा. हळूहळू त्याचा प्रभाव वाढू लागला. एकदा तर एकांकिका स्पर्धेत त्याने मला हरवून पाहिलं बक्षीस मिळवलं. माझी ईर्ष्या वाढत गेली आणि पंकजशी माझी भांडणे, मारामाऱ्या होऊ लागल्या. त्यातच मला समजलं की हा पंकज नयनाच्या प्रेमात पडलाय. नयनासुद्धा माझ्या हातून निघून जाणार हे लक्षात येताच पंकजशी माझं भांडण झालं. भांडण इतकं विकोपाला गेलं की आमच्यात हाणामारी होऊ लागली. बातमी प्रिन्सिपॉलपर्यंत पोहोचली आणि त्यांनी आम्हाला रस्टीगेट केलं. पंकजने जाऊन माफी मागितली आणि तो सुटला. मीमात्र अजून जळफळत होतो. या पंकजला काहीही करून आयुष्यातून कसं उठवता येईल याचाच विचार करत होतो आणि एक प्लॅन बनवला. त्यानुसार आधी जाऊन प्रिन्सिपॉलची आणि पंकजची माफी मागून प्रकरण निकालात काढलं. माझा मनसूबा राजीव व नयनाला सांगितला. दोघांनाही पंकज आवडत नसे म्हणून तेही लगेच तयार झाले...

आम्ही पंकजशी मैत्री केली. नयनानेही पंकजवर प्रेम असल्याचं नाटक सुरू केलं. पंकजने नयनाला लग्नाची मागणी घातली आणि तिनेही माझ्या प्लॅननुसार लगेच होकार दिला. याचं सेलिब्रेशन करायला आम्ही चौघं खंडाळ्याला गेलो जिथे प्लॅनच्या शेवटच्या दोन स्टेप्स एग्झिक्यूट होणार होत्या. राजीवने आणलेलं गुंगीचं औषध आम्ही कॉल्ड ड्रिंकमधून पंकजला पाजलं. त्याला जाग आल्यावर पंकजने आपली अब्रू लुटली असं नाटक करून नयना रडू लागली. मी आणि राजीवने आगीत तेल ओतत पंकजवर ताशेरे ओढले. मनातून मात्र सगळ्या गोष्टी व्यवस्थित पार पडत आहेत याचा आम्हाला आनंद होत होता. नयना रडत रडतच तिथून पळाली आणि आम्ही तिघंही तिच्या मागे जाऊ लागलो. आम्ही पंकजला सांगितलं की आम्ही दुसऱ्या रस्त्याने तिला गाठतो. पंकज तसाच नयनाच्या मागे धावत राहिला. एका कड्यावर नयना उभी होती. पंकज झाडीतून तिच्या जवळ येत असताना अडखळून पडला आणि त्याच वेळी नयनाने उडी मारली. पंकजसमोर नयना दरीत कोसळलेली पाहून पंकजने किंकाळी फोडली. खरंतर ती नयना नव्हतीच. ती एक भिकारीण होती जी आमच्या कॉलेजजवळ बसायची. तिला पैशाचं अमिष दाखवून आम्ही इथे आणलं. पंकज खाली पडला हे पाहून नयना आणि राजीवने त्या भिकारणीला कड्यावरून ढकलून दिलं. समोर उभ्या असलेल्या पंकजला वाटलं हे त्याच्याचमुळे झालं आणि तो सुन्न झाला. मला हवं होतं ते मिळालं होतं. पंकज तुमच्याबद्दल नेहमी सांगायचा म्हणून आम्ही तुम्हाला फोन केला. मला पंकजला मारायचं नव्हतं तर आयुष्य बरबाद करायचं होतं त्याचं. याला कारणही तोच होता. पंकजची लोकप्रियता आणि बुद्धीच त्याच्या नाशाला कारण ठरली...

कॉलेज संपलं पण मुलखाचा भित्रा असलेला राजीव आम्हाला सोडून नाव बदलून मुंबईत टॅक्सी चालवू लागला. कालांतराने मी आणि नयनाही मुंबईत आलो आणि पुन्हा आम्हा तिघांचं एकत्र लाईफ सुरू झालं. त्यात नयना आणि माझे संबंधही छान चालू होते पण मध्येच तुम्ही आलात...” सर, वरुण गप्प झाला. मला वाटलं त्याचवेळी याला संपवून टाकावं. पण त्याला एक संधी द्यावी म्हणून दुसऱ्या दिवशी पोलीसात जाऊन सगळं कबूल कर असं त्याला दरडावून मी तिथून निघून गेले. सकाळ झाली. मला वाटलं आपण स्वत:च वरुणला चौकीला घेऊन येऊ म्हणून त्याच्या घरी गेले तर हा पहाटेच गायब झाला होता. आतामात्र माझा तीळपापड झाला. सुडाच्या आगीत मी पेटून उठले. कायद्याचं रक्षण, न्याय, या सर्व गोष्टी मला फोल वाटू लागल्या आणि मीच कायदा हाती घेण्याचं ठरवलं. आधी राजीवला आणि मग नयनाला मारून मला वाटलं लपून बसलेला वरुण बाहेर पडेल. पण इथेही मला नशिबाची साथ लाभली नाही. वरुणला संपवण्याआधीच तुम्ही मला पकडलंत सर...” पाटकर मॅडमचं सर्व बोलणं झाल्यावर इं. मराठे त्यांच्या जवळ जात म्हणाले, “पाटकर मॅडम, तुमचं दु:ख आम्ही समजू शकतो. वरुण पळून गेला म्हणून तुम्ही जे पाऊल उचललंत ते योग्य नव्हतं. आपण पंकजला न्याय मिळवून द्यायला पुराव्यांचा शोध घेऊ शकलो असतो. एकदातरी आम्हाला हे सांगितलं असतंत ना तर आपल्याला मार्ग काढता आला असता. आणि वरुण, ईर्श्येपोटी तू, नयना आणि राजीवने केलेलं कृत्य अत्यंत नीच आणि हीनपणाचं आहे. याची शिक्षा कायदा तुला देईलच. सुष्मा पाटकर, यू आर अंडर अरेस्ट. वाडेकर, घेऊन जा यांना. शिंदे, मोहिते, या वरुणला बेड्या ठोका...”

सर्वजण बाहेर पडत असतानाच, वाडेकरांना हिसडा देऊन पाटकर मॅडम मोकळ्या झाल्या आणि शिंदेंचं पिस्तुल बळकावून वरुणच्या कपाळाच्या बरोब्बर मधोमध गोळी घातली. वरुण कोसळला. पाटकर मॅडम पिस्तुल चौघांवर रोखत म्हणाल्या, “माफ करा सर, पण कायदा पुराव्यांच्या कुबड्या घेऊन चालतो. माझ्या भावाच्या त्या अवस्थेला जबाबदार असलेल्या या तिघांना मृत्यू हीच शिक्ष योग्य होती. आज माझा सूड पूर्ण झाला. पण मी कायदा हाती घेण्याचं पाप केलं आहे. त्यासाठी मी स्वत: तुमच्या स्वाधीन होते. सॉरी वन्स अगेन...” हे म्हणत असतानाच पाटकर मॅडमने पिस्तुल शिंदेंना दिलं आणि हाताच्या मुठी बंद करून बेड्या अडकवून घेण्यास सज्ज झाल्या...

समाप्त.