सावज...

मध्यरात्र उलटून गेली होती. केतन स्टेशनवर उतरला. चिटपाखरूही नसलेल्या त्या छोट्या स्टेशनवर उभा असताना केतन मनातून थोडा घाबरला होता. "हा सलील आला कसा नाही न्यायला. काल रात्री याच स्टेशवरून मला फोन करून हंड्रेड पर्सेंट न्यायला येतो असं मोठं आश्वासन दिलं आणि आता कुठेच दिसत नाही. जाऊ दे, आपण स्वत:च निघावं हेच बरं..." हा विचार करत केतन स्टेशनबाहेर पडला. सगळीकडे अंधाराचं साम्राज्य होतं. एक टांगा समोर उभा होता. केतन हळूहळू टांग्याजवळ गेला, तर आत एक माणूस पेंगत होता. त्याला हलवत केतन म्हणाला, "ओ दादा, अहो उठा... काळभोर वाड्यावर जायचं आहे. किती घेणार..." काळभोर वाड्याचं नाव ऐकताच तो गाडीवान ताडकन उठला. त्याच्या डोळ्यात भिती दाटली होती. तो म्हणाला, "थितं जायाचं तुम्मासनी... नगं नगं... थितं नगा जाऊ... लई वंगाळ जागा हाय... अन् आज तर आमोशा पन हाय... न्हाय सायेब, नगा जाऊ थितं..." जास्तीचे पैसे देऊनही तो टांगेवाला येत नाही असं समजल्यावर केतन स्वत:च मार्गस्थ झाला...

थंडीचे दिवस असूनही सामानाच्या ओझ्याने केतन घामाघूम झाला होता. किर्र झाडीमधून जाणारा तो अंधारा रस्ता, रातकिड्यांचा आवाज आणि सभोवतालचं वातावरण यामुळे केतन अधिकच घाबरला होता. भय थोडं कमी व्हावं म्हणून त्याने हेडफोन कानाला लावत मोबाईलमधली गाणी चालू केली. रस्ता तसा सरळसोट होता आणि जागोजागी लावलेल्या पाट्यांमुळे वाड्यावर पोहोचण्याचा मार्ग अधिक सुकर झाला होता. त्या पाट्यांबाबत एक गोष्ट केतनला खटकत होती. पाट्यांवर काळभोर वाडा आणि तिथे जाण्याचा मार्ग तर दिसत होताच, पण प्रत्येक पाटीवर लाल रंगाची फुलीही दिसत होती. केतन तसाच पुढे जात राहिला. गाण्यांमुळे वातावरणाची भिती हळूहळू कमी होत होती. बरंच अंतर चालल्यावर केतन एका तिठ्ठ्यावर पोहोचला. त्याच्या मागचा रस्ता स्टेशनकडे जात होता. त्याच्या समोरचा रस्ता अजून पुढे जात होता. एक रस्तामात्र डाव्या बाजूला वळला होता. त्या रस्त्याच्या बाजूला एक पाटी होती. "काळभोर वाडा... पुढे जाऊ नका..." असं लिहिलेली ती पाटी पाहून केतनला आश्चर्य वाटलं. त्या गाडीवानाचे शब्द केतनला आठवले, "वंगाळ, जाऊ नगा..." आणि पुन्हा भितीने त्याचा थरकाप उडाला. पाटीसमोर उभा राहून विचार करत असतानाच, "आलास... ये. सरळ ये..." हा आवाज केतनच्या कानी पडला...

"गाणी सुरू असताना इतका स्पष्ट आवाज कसा ऐकू आला..." हा विचार केतनच्या मनात आला आणि त्याने मोबाईल पाहिला. मोबाईल पूर्ण बंद होता. भितीपाई, मोबाईल बंद झाला आहे हे केतनच्या लक्षातच आलं नाही. मोबाईल पाहण्यात गर्क असलेला केतन, "अरे थांबलास का असा... ये की..." या आवाजाने चपापला. "हा तर सलीलचा आवाज... थांब आता तुला दाखवतोच..." असं स्वत:शीच पुटपुटत केतन डावीकडे वळला आणि वाड्याच्या दिशेने चालू लागला. काळभोर वाडा जसजसा दृष्टपथात येऊ लागला तसं केतनला जाणवलं, की रातकिड्यांचा आवाज, पानांची सळसळ, सगळं कमी होत होत बंद झालंय. एकेक पाऊल टाकत केतन गेटजवळ पोहोचला. गेट उघडंच होतं आणि आतल्या बाजूला सलील उभा होता. सलीलला पाहून केतनला जरा हायसं वाटलं. झपाझप पावलं टाकत तो सलीलजवळ पोहोचत म्हणाला, "अरे काय सलील, तू मला स्टेशनला भेटणार होतास ना..." सलीलच्या चेहऱ्यावर एक हास्यरेषा उमटली. तो शांतपणे म्हणाला, "मी तुलाच न्यायला आलोय केतन... चल. आत चल..."

सलीलचं ते बोलणं केतनला जरा विचित्र वाटलं, पण काही न बोलता तो सलीलसोबत चालू लागला. वाडा गेटपासून जरा लांब होता. सभोवताली पाहत केतन म्हणाला, "काय भयावह जागा आहे रे... इथवर येतानाच अर्धा गळून पडलो मी. बरं झालं बँकेने माझ्यासोबत तुझीही ट्रांस्फर या गावी केली. नाहीतर मी एकटा काही तग धरू शकलो नसतो..." बोलत असतानाच एक वाऱ्याची झुळूक केतनला चाटून गेली. केतनच्या अंगावर एकदम शहारा आला. त्याने मागे पाहिलं, तर गेट बंद झालं होतं. वाड्यात जागोजागी त्याला काही माणसं दिसू लागली. "ही इतकी माणसं एकदम कुठून आली..." असं म्हणत केतनने सलीलकडे पाहिलं. सलीलचे ते थंड डोळे, निर्विकार चेहरा पाहून केतनच्या हृदयात धस्स झालं. वाड्याचं दार ढकलून केतन आत गेला. अंधाराशिवाय तिथे दुसरं काहीच नव्हतं. कुबट वासाने केतन थोडा बावचळला. टॉर्च पेटवून त्याने सभोवार नजर फिरवली. बाहेर दिसलेली माणसंच आता केतनला आत दिसत होती. ती सर्व माणसं केतनकडे थंड नजरेने पाहत होती. हे पाहून केतन भितीने गोठून गेला. त्याच्या हातून टॉर्च गळून पडला. केतनने टॉर्च  उचलण्यासाठी खाली पाहिलं तर जमिनीवर पडलेला सलील त्याला दिसला. त्याचे बाहेर आलेले डोळे आणि उघडा जबडा पाहून केतनने कांठळ्या फोडल्या...

केतन धावत बाहेर पोहोचला तर दारात सलील उभा होता. त्याचे बुबुळं नसलेले पांढरे डोळे, लाल जखमांनी भरलेला पांढरा चेहरा आणि त्याचं विचित्र हसणं पाहून केतन पांढराफटक पडला. जिवाच्या आकांताने धावत केतन गेटजवळ पोहोचला तर गेटपासून आतल्या बाजूला कोणीतरी झोपलेलं दिसलं. केतनने हळूहळू पुढे जात पोटावर झोपलेल्या माणसाला सरळ केलं आणि तो स्तब्ध झाला. तो पडलेला माणूस स्वत: केतनच होता. "ह...हा... म...मी... म...म्हणजे... मी..." हा विचार करत स्वत:लाच चाचपडत असतानाच केतनच्या खांद्यावर हात पडला. केतनने पाहिलं तर सलील हसत म्हणाला, "केतन, आता आपण दोघंही इथून बाहेर पडू शकणार नाही. ही सर्व माणसं अशीच आली आहेत इथे. आपला आवाज बाहेर जाईल, पण आपण नाही... वाड्याला जेव्हा भूक लागते, तेव्हा कोणाचातरी मृत्यू आलेला असतो. इथे प्रत्येक जण कोणाचंतरी सावज आहे. मी कोणाचं तरी सावज आणि माझं सावज... तू... " सलील बोलत असतानाच मुख्य रस्त्यावरून कोणीतरी जाताना केतनला जाणवलं. केतनने सलीलकडे पाहिलं. त्याचा चेहराही लाल जखमांनी भरून विद्रूप झाला होता आणि बुबुळं नाहीशी होऊन डोळे पांढरे झाले होते. सलीलकडे पाहत विचित्र हसत केतन म्हणाला, "माझं सावज... हा...हा...हा..."

समाप्त.