रात्रीचे दहा वाजले होते. पार्टी जोर धरत होती. हॉलच्या मधोमध एक चौथरा होता. चौथऱ्याच्या चारही बाजूंनी साखळ्यांचं कुंपण होतं आणि चौथऱ्याच्या मधोमध लाल कपड्याने झाकलेला एक छोटा खांब उभा होता. एका बाजूला हातात ग्लासेस घेऊन सीनियर इंस्पेक्टर प्रधान, डॉ. गोखले, इंस्पेक्टर आनंद, सब इंस्पेक्टर उमा आणि सब इंस्पेक्टर सचिन एकमेकात चर्चा करत होते. उमा म्हणाली, "रंगतदार पार्टी आहे ना..." सचिन प्लेटमधून स्टार्टर उचलत असताना त्याच्याकडे पाहत आनंद म्हणाला, "सचिन, सांभाळून हां... नॉनव्हेज असायचं ते..." सचिनने हात थांबवताच डॉ. गोखले म्हणाले, "सचिन, अरे तू काय ऐकतोस त्याचं, पनीर आहे ते..." पनीर उचलत सचिन म्हणाला, "काय आनंद सर, घाबरवलंत तुम्ही..."
सर्वांची मजा-मस्करी सुरू असताना, "अरे वाह, पोलीसांनासुद्धा बोलावणं आहे... आमच्या सुरक्षेसाठी वाटतं..." हा आवाज आला. सर्वांनी आवाजाच्या दिशेने पाहिलं तर सुटा-बुटातला एक माणूस समोर उभा होता. त्याला पाहताच प्रधान पुढे येत म्हणाले, "अरे विकी, तूही आहेस का इथे... तुला कशाला हवी सुरक्षा, जेव्हा संपूर्ण सीमेची सुरक्षा तुमच्यावर आहे... टीम, हे मेजर विक्रम जोशी. आता निवृत्त आहेत पण एकेकाळी सीमेवर दरारा असायचा यांचा. आणि विकी, ही माझी टीम..." सर्वांशी हस्तांदोलन झाल्यावर जोशी म्हणाले, "दरारा वगैरे काही नाही. मी माझं कर्तव्य केलं बस. त्यातच एका चकमकीत पायाला गोळ्या लागल्या. पाय तर गेलाच, शिवाय लवकर निवृत्त व्हावं लागलं ते वेगळंच. आता उरलाय तो फक्त रिटायर्ड मेजर विक्रम जोशी..."
मेजर विक्रम बोलतच होते की बाजूने जाणाऱ्या एका वेटरचा धक्का लागून ट्रेमध्ये ठेवलेला ग्लास कलंडला. त्यातील पेय जोशींच्या कोटावर सांडलं. तो वेटर गांगरला पण जोशींनी त्याला पाहिलं आणि हसतमुखाने जायला सांगून रुमालाने डाग पुसू लागले. तेवढ्यात प्रधानांची नजर, जोशींच्या कोटावर असलेल्या ब्रूचवर गेली. गर्जना करतानाचे हावभाव दाखवणारा सिंह असलेल्या त्या ब्रूचकडे पाहत प्रधान म्हणाले, "विकी, हे ब्रूच छान आहे रे... कुठून घेतलंस..." ब्रूचकडे पाहत जोशी म्हणाले, "अरे घेतलं नाही. मी निवृत्त झालो त्या दिवशी माझ्या बटॅलियनने दिलं..." सर्व बोलतच होते इतक्यात, "लेडीज अँड जेंटलमॅन..." हा आवाज आला...
सर्वांनी आवाजाच्या दिशेने पाहिलं तर एक माणूस हातात माईक घेऊन चौथऱ्याशेजारी जरा लांब उभा होता. सर्वांचं लक्ष आपल्याकडे आहे, हे पाहिल्यावर त्याने बोलायला सुरुवात केली, "मंडळी, मी रसिकलाल. आजवर मी अनेक दागिने घडवले. तुम्ही ते पसंतही केलेत. आज मी तुम्हाला माझी तीन वर्षांची मेहनत दाखवणार आहे. फ्रेंड्स, गिव्ह अ बिग हँड फॉर द सन ऑफ कोहिनूर..." टाळ्यांचा कडकडाट झाला आणि लाल कपडा बाजूला सारला गेला. खांबावर ठेवलेल्या एका निळ्या उशीवर एक चमकदार हिरा ठेवला होता. तो हिरा पाहून सर्वांचेच डोळे दिपले. रसिकलाल म्हणाला, "मंडळी, हा हिरा माझ्या इतर सर्व मौल्यवान वस्तूंमध्ये मला सर्वात जास्त प्रिय आहे. पुढचे तीन दिवस हा हिरा इथे असेल. त्यानंतर या हिऱ्याची रवानगी अशा ठिकाणी होईल जिथून तो कोणालाच दिसणार नाही..." रसिकलाल माईक बंद करणार इतक्यात एक बाई म्हणाली, "अहो पण हा इतका मौल्यवान हिरा तुम्ही असा उघड्यावर ठेवणार... आणि तोही तीन दिवस..."
रसिकलाल हसत म्हणाला, "या मॅडमचं म्हणणं बरोबर आहे. हा हिरा जितका मौल्यवान आहे, याची सुरक्षाही तितकीच जबरदस्त असायला हवी... सो लेट मी शो यू द सिक्यूरिटी अरेंजमेंट्स..." त्याने त्याच्या हातात असलेल्या घड्याळावरील एक बटण दाबलं आणि चौथऱ्याच्या चारही बाजूला असलेल्या साखळ्या ज्या खांबांना अडकवल्या होत्या, त्या खांबांतून चार लाल किरणं निघून थेट छताला जाऊन पोहोचली. जणू लाल किरणांची चौकोनी भिंतच हिऱ्याभोवती उभी होती. रसिकलाल म्हणाला, "मंडळी, या इंफ्रारेड लेझर बीम्स आहेत. यांना हात लावताच भडका उडेल. या सतत ऑन असतील पण कोणालाही दिसणार नाहीत, हे बघा..." त्याने त्याच्या घड्याळावरील दुसरं बटण दाबलं आणि लेझर बीम्स गायब झाल्या. एक टिशुपेपर घेऊन त्याचा बोळा करून त्याने हिऱ्याच्या दिशेने फेकला. खांबाच्या वर पोहोचताच बोळ्याला आग लागली आणि तो काळाठिक्कर पडला...
सर्वजण श्वास रोखून पाहत होते तेव्हा रसिकलाल म्हणाला, "शिवाय, या साखळ्यांमध्ये सेंसर्स आहेत. एखादी साखळी काढली, तोडली किंवा कोणी यांवरून उडी मारण्याचा प्रयत्न केला तर अलार्म्स वाजतील. सगळ्या दारं-खिडक्या आपोआप बंद होतील आणि चौथऱ्याच्या दुप्पट आकाराचा एक लोखंडी पिंजरा जमिनीतून वर येऊन थेट छतापर्यंत जाईल..." बोलता बोलता रसिकलालने दुसरा बोळा साखळीकडे फेकला. बोळा साखळीवरून पार झाला आणि त्याच वेळी अलार्म वाजू लागले. सगळ्या दारं-खिडक्या धडाधड बंद झाल्या आणि जमिनीखालून एक लोखंडी चौकोनी भिंत वर येत थेट छताला भिडली. चौथऱ्यासकट हिरा आणि लेझर बीम्सची भिंत, दोन्हीही त्या लोखंडी भिंतीच्या आत दडून गेले...
सर्वांनी हिऱ्याच्या सुरक्षा व्यवस्थेची स्तुती करत टाळ्या वाजवल्या. रसिकलालने पुन्हा त्याच्या घड्याळाचं एक बटण दाबलं आणि लोखंडी भिंत खाली येत जमिनीत सामावली. जमीन पूर्ववत झाली आणि दारं-खिडक्या उघडल्या. रसिकलाल पुढे म्हणाला, "याखेरीज, इथल्या जवळच्या पोलीस स्टेशनमध्ये डायरेक्ट अलार्म वाजेल आणि पाचव्या मिनिटाला पोलीस इथे हजर होतील. सो मंडळी, हा हिरा इथे पूर्ण सुरक्षित आहे. नाव, एंजॉय द पार्टी..." हे बोलून रसिकलाल निघून गेला. हिऱ्यावर कॅमेऱ्याचे फ्लॅश पडू लागले आणि संगीत सुरू होऊन पार्टी पुन्हा जोर धरू लागली...
प्रधान आपल्या टिमसोबत उभे होते. आपल्याकडे कोणाचंही लक्ष नाही हे समजल्यावर ते म्हणाले, "टिम, सुरक्षा व्यवस्था चोख आहे खरी, पण आपल्याला बेफिकीर राहून चालणार नाही. खरंतर रसिकलालने याच गोष्टीसाठी आपल्याला बोलावलं आहे. ही इज व्हेरी मच कंसर्न्ड अबाऊट द फियर ऑफ थेफ्ट. सर्वांना जाऊ दे, आपण ही सुरक्षा व्यवस्था पुन्हा एकदा आपल्या पद्धतीने पडताळून पाहू..." सर्वांनी माना हलवल्या आणि वाट पाहू लागले. थोड्या वेळाने मेजर विक्रम जोशी प्रधानांसोबत बाहेर पडले. हॉल सामसूम झाला. काही वेळातच प्रधान आणि टीम हॉलवर पुन्हा दाखल झाले...
रसिकलाललाही त्यांनी तिथे बोलवून घेतलं होतं. तो आल्यावर प्रधानांनी पुन्हा सुरक्षा व्यवस्था त्यांच्या डोळ्यांखालून घातली. सर्वकाही पडताळून पाहिल्यावर प्रधान म्हणाले, "रसिकलाल, व्यवस्था तर चांगली आहे, पण एक गोष्ट तुम्ही विसरलात... भुयारी मार्गाचा वापर करून जर कोणी हिरा चोरायला आलं तर..." रसिकलाल हसत म्हणाला, "सर, हा विचारही आम्ही करून ठेवला आहे. पार्टीत याबद्दल मी बोललो नाही, पण हिऱ्याभोवतीचे हे चार खांब जमिनीत पाच फूट खोलवर रुतवले आहेत. तिथेही असेच सेंसर्स आहेत... सो डोंट वरी सर..." सर्व गोष्टींची खातरजमा करून प्रधान त्यांच्या टीमसोबत निघून गेले. रसिकलालही त्याच्या वाटेने गेला...
दोन दिवस गेले...
रात्रीचे बारा वाजत आले होते. प्रधानांचा फोन वाजला, "सीनियर इंस्पेक्टर प्रधान हियर, बोला रसिकलाल... काय... कधी... आम्ही येतोच..." फोन कट करत प्रधानांनी आपल्या टीमला काँफरंस कॉल लावला, "टीम, रसिकलालचा फोन आला होता. सुरक्षा व्यवस्था सांभाळणारं त्याचं घड्याळ गायब झालं आहे आणि तिथे काम करणाऱ्या एका कर्मचाऱ्याचाही खून झाला आहे. टीम, रीच देयर इम्मिजियटली..." थोड्याच वेळात सर्वजण तिथे येऊन पोहोचले. घराबाहेर रसिकलाल त्यांची वाटच पाहत होता. सर्वजण आल्याबरोबर रसिकलालने दार उघडलं. प्रधान आणि बाकी ऑफिसर्स रसिकलालच्या मागे आत गेले...
हॉलच्या एका बाजूच्या खिडकीची काच तुटली होती आणि खिडकी शेजारीच एक जण आडवा पडला होता. रसिकलाल म्हणाला, "सर, हा गिरी. इथे कामाला होता. मी वरच्या बेडरूममध्ये झोपतो. माझं गॅजेट चोरताना चोराचा एका स्टुलाला धक्का लागला. त्यामुळे मला जाग आली. मी त्याचा पाठलाग केला. या जिन्यावर माझा तोल गेला आणि मी खाली येऊन बेशुद्ध पडलो. मला शुद्ध आली तेव्हा हा गिरी इथे मरून पडला होता. माझा दुसरा नोकर बाबू गायब आहे सर. तो माणूस आणि माझं गॅजेट..." रसिकलाल गप्प झाला. प्रधान लगेच सर्वांकडे वळत म्हणाले, "उमा आणि आनंद, तुम्ही इथला तपास सुरू ठेवा. मी आणि सचिन हिऱ्याची पाहणी करून येतो. चला रसिकलाल..."
रसिकलाल, प्रधान आणि सचिन, हॉलकडे जाऊ लागले आणि त्याचवेळी सायरन्स वाजायला लागले. सर्वांनी एकमेकांकडे पाहिलं आणि धावतच हॉलपर्यंत आले. दाराला कुलूप होतं आणि दाराबाहेर एक माणूस दाराकडे पाहत उभा होता. जवळ जात रसिकलाल म्हणाले, "जॉन, तू इथे... आणि हा आवाज कसा काय..." जॉन काही बोलणार इतक्यात रसिकलालने चाव्या लाऊन कुलूप उघडलं. सर्वजण आत गेले आणि अचंभित करेल असं दृष्य सर्वांना दिसलं. हॉलच्या सर्व दारं-खिडक्यांवर लोखंडी झडपा पडल्या होत्या. हिरा ठेवलेल्या जागेला घेरून एक लोखंडी भिंत पार छतापर्यंत गेली होती. हॉलच्या आत असलेले सगळे रक्षक निमचित पडले होते आणि सायरन वाजत होते...
त्याचवेळी तिथे पोलिसांची एक कुमक येऊन पोहोचली आणि सर्वजण हॉलची दशा पाहू लागले. हे सगळं पाहून रसिकलाल सैरभैर झाला. एकाबाजूला असलेल्या दारामागे जाऊन रसिकलालने जमिनीजवळ असलेली एक कळ दाबली. अलार्म बंद झाले. लोखंडी झडपा उघडल्या गेल्या आणि हिऱ्याभोवतीची लोखंडी भिंत खाली येऊन लागली. लोखंडी भिंत अजून खाली आली आणि सर्वांना दिसलं की हिरा त्याच्या जागेवरून गायब झाला होता. "माझा हिरा..." हे दोनच शब्द उच्चारून रसिकलाल कोसळला. त्याला सांभाळण्यासाठी जॉन आणि सचिन एकत्रच पुढे आले. रसिकलालला सांभाळताना दोघांची नजरानजर झाली आणि दोघांनी त्याला बाजूलाच असलेल्या एका सोफ्यावर आडवं ठेवलं. पोलिसांच्या तुकडीकडे पाहत प्रधान म्हणाले, "रसिकलालला ताबडतोब हॉस्पिटलला हलवण्याची व्यवस्था करा, तोवर आम्ही इथला तपास करतो..."
दोन हवालदारांना तिथेच थांबायला सांगून इंस्पेक्टर निघून गेले. प्रधानांनी सचिन आणि त्या दोन्ही हवालदारांना जागेची पाहणी करायला सांगितलं. तेवढ्यात प्रधानांचा फोन वाजला. "हां बोल आनंद... ओके. बॉडी पी.एम.साठी पाठवा आणि बंगला सील करून तुम्ही दोघं हॉलवर या. द स्टोन हॅज गॉन मिसिंग..." फोन ठेऊन तपास करणाऱ्या हवालदारांकडे वळत प्रधान म्हणाले, "तुम्ही दोघं रसिकलालच्या बंगल्यावर जा. बंगला सील केला आहे. तिथे कोणालाही फिरकू देऊ नका..." प्रधान हे बोलत असतानाच इंस्पेक्टर अँब्यूलंस घेऊन आला आणि आनंद व उमाही तिथे दाखल झाले. रसिकलालला घेऊन अँब्यूलंस निघून गेली आणि इंस्पेक्टरसह प्रधान पुन्हा आत आले. इंस्पेक्टरला हॉलवर आणि बंगल्यावर सक्त पहारा ठेवण्याच्या सूचना देऊन जॉनला एका बाजूला उभं रहायला सांगून ते आपल्या टीममध्ये सामिल झाले. तपास पुन्हा सुरू झाला...
आनंद आणि सचिन हॉलच्या वरच्या भागांची पाहणी करत होते. खाली उमा प्रधानांना म्हणाली, "सर, संपूर्ण बंगल्याची तपासणी केली. फक्त त्या खिडकी जवळ झटापट झाल्याचं दिसतंय. बंगल्यातून इतर कोणतीही वस्तू गायब झालेली नाही. याचा अर्थ ते गॅजेटच चोरण्याचा उद्देश होता. बंगल्यातली कुठलीही कडी किंवा कुलूप तुटलेलं नाही. म्हणजे ती जी कोणी व्यक्ती होती, तिला आत येण्याचा रस्ता माहित होता. शिवाय, रसिकलाल कुठल्या खोलीत झोपतो हेही माहित असणार. सर, रसिकलालवर पाळत ठेवली गेली असणार आणि हे काम त्याच्या जवळची व्यक्ती जास्त चांगल्या तर्हेने करू शकते. गिरी तर मेला, बाबू गायब आहे, आणि हा जॉन..." उमा आणि प्रधान दोघांनी जॉनकडे पाहिलं...
जॉनला दरडावत प्रधान म्हणाले, "जॉन, इथे जे घडलं ते सर्व तुला माहित आहे. आता सांग, अलार्म वाजले तेव्हा आम्ही इथे पोहोचण्याआधी तू इथे कसा पोहोचलास..." जॉन त...त...प...प... करू लागताच प्रधानांनी त्यांचा आवाज वाढवला, "बोल लवकर..." जॉन म्हणाला, "सर, मला यातलं काहीच माहित नाही. मी साहेबांसोबत त्याच बंगल्यात राहत होतो हे खरं आहे, पण संध्याकाळी मी काही वेळासाठी सुट्टी घेतली होती. माझं काम करून परतलो आणि अलार्म ऐकू आला. म्हणून मी तुमच्या आधी इथे पोहोचलो..." प्रधान अजून काही विचारणार इतक्यात, "सर..." हा आनंदचा आवाज ऐकून ते मागे वळले. आनंद जिन्यावरून खाली येत होता...
जॉनला तिथे उभ्या असलेल्या हवालदाराच्या ताब्यात देत प्रधान व उमा जिन्याजवळ गेले. आनंद म्हणाला, "सर, संपूर्ण जागेची आम्ही पाहणी केली. कुठेही झटापट झाल्याच्या खुणा नाहीत पण तिथे आस-पास कसलातरी वास येत आहे. कदाचित क्लोरोफॉर्म किंवा अजून काहीतरी असावं ज्यामुळे हे पहारेकरी बेशुद्ध पडले. हिऱ्याभोवती ठेवलेल्या चार खांबांच्या आत हा हुक पडला होता. याचा वापर कशासाठी झाला असेल ते नाही सांगता येत. छताच्या वरच्या बाजूला काहीतरी गोलाकार दिसतंय. मी सचिनला छतावर पाहणी करायला पाठवलं आहे..." तेवढ्यात सचिन धावत आला. जवळ येत सचिन म्हणाला, "सर, छताला ही गोलाकार वस्तू बसवली होती. छताचा गोलाकार भाग लेझरने कापण्यात आला आहे. तो भागही छतावर आहे. कदाचित चोरी तिथून झाली आणि मग ही गोलाकार वस्तू झाकण म्हणून वापरली गेली..."
उमा व आनंद, ती गोलाकार वस्तू पाहत असताना प्रधान जॉनला म्हणाले, "जॉन, तू नक्की कुठे गेला होतास... खरं सांग..." जॉनचा चेहेरा घाबरा-घुबरा झाला. तो काही बोलणार इतक्यात सचिन म्हणाला, "सर, छतावर मला आणखी एक वस्तू सापडली आहे..." सचिनने ती वस्तू दाखवली आणि प्रधानांचे डोळे मोठे झाले. वस्तू ठेवलेली पिशवी हातात घेऊन प्रधान ती न्याहाळू लागले. प्रधानांनी सर्वांकडे पाहिलं आणि म्हणाले, "हे तर मेजर विक्रम जोशी यांनी त्यांच्या कोटाला लावलेलं ब्रूच आहे... म्हणजे तेही या चोरीत सामील आहेत तर... विकी, युअर गेम इज अप..." जॉन व इतर हवालदारांकडे वळत प्रधान म्हणाले, "या जॉनला संशयित म्हणून ताब्यात घ्या. हा हॉल सील करा आणि कोणालाही इथे फिरकू देऊ नका. उमा, सचिन, आनंद, लेट्स गो गेट हिम..."
चौघंही जीपमध्ये बसले आणि जीप सुसाट वेगाने निघाली. उमा म्हणाली, "सर, मेजर जोशींच्या घरी अजून फोर्स बोलवायची का..." नकारात्मक मान हलवत प्रधान म्हणाले, "मी विक्रमला जितकं ओळखतो, तो स्वत:च्या घरी नक्कीच सापडणार नाही. वी हॅव टू सर्च समव्हेयर एल्स. मला एक जागा माहित आहे जिथे तो असू शकतो. एकेकाळी तो आमचा अड्डा असायचा. लेट्स गो देयर..." बराच वेळ गाडी चालून शहराबाहेर एका वळणावर येऊन थांबली. समोर एक मोठं आवार होतं आणि त्याच्या मधोमध एक जुनाट बंगला उभा होता. जीपचं इंजीन बंद झालं. प्रधानांनी इशारा करून सर्वांना त्यांच्या बंदुका तपासायला सांगितलं. चौघांच्या दिशा ठरल्या आणि चौघंही त्या त्या दिशेला बंगल्याकडे जाऊ लागले...
उत्सुकता खूप वाढवता आहात. आता लवकर लवकर पुढचे भाग पोस्ट करा. ☺️☺️☺️👌
ReplyDelete