रात्रीचे आठ वाजले होते. रेवा घरात एकटीच नवऱ्याची वाट पाहत बसली होती. तेवढ्यात लाईट गेले. नवऱ्याच्या ट्रांस्फरमुळे रेवा पहिल्यांदाच आपल्या शहरापासून इतक्या लांब आली होती. एकलकोंडं घर आणि त्यात लाईट गेलेले. ती घाबरली...
सगळ्या दारं-खिडक्या बंद करून रेवा गॅलरीत बसली. चंद्राचा मंद मंद प्रकाश पडत होता. ती शांतताही तिच्या अंगावर शहारा आणत होती. इतक्यात सुरेल आणि मंजूळ आवाज तिच्या कानी पडला. कोणीतरी माऊथ ऑर्गन वाजवत होतं. किशोर कुमारची अनेक गाणी एकामागून एक ऐकत रेवा मंत्रमुग्ध झाली...
थोड्याच वेळात बेल वाजली. माऊथ ऑर्गनच्या त्या सुरेल मैफलीत रेवा इतकी गुंग झाली होती, की लाईट कधी आले, बेल कधी वाजली हे तिला समजलंच नाही. सूर बंद झाले होते. रेवाने दार उघडलं तर समोर तिचा नवरा होता. दररोज रात्री हाच प्रकार घडू लागला. रात्री आठला लाईट जायचे. संध्याकाळची गॅलरीत एकटीच नवऱ्याची वाट पाहणारी रेवा, माऊथ ऑर्गनच्या सुरेल सोबतीत रंगून जायची आणि नवरा येताच माऊथ ऑर्गनचे सून बंद व्हायचे. रेवा रहायची तो भाग तसा कमी वस्तीचा असल्याने रेवाला थोडी भिती वाटायची, पण माऊथ ऑर्गनचे ते सूर तिची छान सोबत करायचे...
दीडेक वर्षाने रेवाच्या नवऱ्याची पुन्हा ट्रांस्फर झाली. आवरा-आवर करताना दोघांना कपाटामागे एक माऊथ ऑर्गन सापडला. त्याबद्दल त्यांनी घरमालकाला विचारलं तेव्हा त्यांचा डोळ्यात अश्रू आले. डोळे पुसत ते म्हणाले, "हा माऊथ ऑर्गन माझ्या मुलाचा आहे. तो याच घरात रहायचा. त्याला किशोर कुमारची गाणी खूप आवडायची. इथले दिवे बंद करून तासंतास त्याच्या ऑर्गनवर तो गाणी वाजवायचा...
दोन वर्षांपूर्वी तो गेला. तेव्हापासून हे घर आम्ही बंदच ठेवलं होतं. तो गेल्याच्या सहा महिन्यांनी हे घर पुन्हा उघडलं ते तुमच्यासाठी. माझा मुलगा गेला, पण त्याचा माऊथ ऑर्गन कधीच सापडला नाही. आज तुमच्यामुळे हा माऊथ ऑर्गन परत मिळाला. धन्यवाद..." इतकं बोलून माऊथ ऑर्गनला छातीशी कवटाळून घरमालक निघून गेला. रेवाचा नवराही त्याच्या कामाला लागला...
रेवा मात्र पाठमोऱ्या जाणाऱ्या घरमालकाकडे पाहत तशीच उभी होती. त्यांच्या हातातल्या माऊथ ऑर्गनवर प्रकाश पडून तो चमकला आणि पाणावलेल्या डोळ्यांनी रेवाने दोनच शब्द उच्चारले, "थँक यू..."
@ अनिकेत परशुराम आपटे.
No comments:
Post a Comment