तिसरा डोळा (पहिला भाग)...

संध्याकाळचे साडेपाच वाजत आले होते. एका बाजूने एक टोईंग व्हॅन लॅबच्या गेटजवळ पोहोचली तर दुसऱ्या बाजूने आनंद रिक्शातून उतरत होता. आनंदला रिक्शातून बाहेर येताना पाहून प्रधान म्हणाले, “हे काय... आनंद, तुझी बाईक कुठे आहे...” आनंद काही बोलणार तोच त्याने टोईंग व्हॅन पाहिली. मग प्रधानांकडे पाहत म्हणाला, “सर, ही टोईंग व्हॅन, तो ट्रक...” ते दोघं अजून काही बोलणार इतक्यात उमाचं लक्ष लॅबच्या बिल्डिंगकडे गेलं. ती म्हणाली, “सर, लॅबमध्ये अंधार दिसतोय... या वेळी लॅबमध्ये अंधार...” प्रधान, आनंद आणि उमाने एकमेकांकडे पाहिलं आणि लॅबकडे वळले. लॅबच्या दाराचा सेन्सर निकामी झाला होता. त्यामुळे दार उघडत नव्हतं. प्रधानांनी दार उघडण्याचा प्रयत्न केला पण दार उघडलं नाही. त्यांनी आनंदला इशारा केला. आनंद आणि प्रधानांनी लाथा हाणून दार उघडलं. आता अंधार होता. सगळी उपकरणं बंद होती. ए. सी. पण बंद होता. उमाने लाईट लावण्याचा प्रयत्न केला पण लाईट लागले नाहीत. प्रधानांनी आनंदला फ्यूज तपासायला पाठवलं आणि टॉर्च सुरू करून प्रधान व उमाने तिथली पाहणी केली. एका दाराजवळ डॉ. गोखले जमिनीवर पडले होते...

बारा तासांपूर्वी...
 
“आशू... अरे लवकर ये की खाली...” गाडीचा हॉर्न वाजवत यतीन ओरडत होता. गाडीत बसलेले रिया, सारिका आणि वरुण, सारखं घड्याळ बघत होते. चेहेऱ्यावर आठ्या आणत सारिका म्हणाली, “तरी मी कालच सांगत होते, ट्रेनने जाऊ. पण या यतीनला नवीन गाडीचा शो ऑफ करायचा होता ना...” सारिकाला दुजोरा देत वरुण म्हणाला, “आता या लेटलतीफ आशूमुळे उगाच उशीर होणार. ट्रॅफिक नाही लागला म्हणजे मिळवलं...” दोघांनाही थांबवत रिया म्हणाली, “उगाच काहीतरी बोलू नका. काही उशीर होत नाही. अरे आशूला आपण काल रात्री कळवलं. इतक्या उशीरा कळवून तो यायला तयार झाला तर त्याला वेळ द्या की...” रियापुढे हात जोडत सारिका आणि वरुण दोघं एका सुरात म्हणाले, “सॉरी मॅडम, तुमच्या आशूबद्दल आम्ही तक्रार केली...” हे ऐकून तिघांमध्ये हशा पिकला. इतक्यात समोरून आशू येताना दिसला. त्याला पाहून यतीन म्हणाला, “काय रे... लेट का आलास... अजून एक मिनीट, आणि आम्ही तुला सोडून निघून गेलो असतो...” यतीनला टाळी देत रियाकडे पाहत आशू म्हणाला, “असं कसं जाल... मेरी जान तो आपकी गाडी में है...” हे ऐकून रिया लाजली. आशू आणि यतीन गाडीत बसले. मुली म्हणाल्या, “इट्स पिकनिक टाईम...” मुलं म्हणाली, “चलो भिवपुरी...” आणि गाडी निघाली...
 
थोड्याच वेळात गाडी एका वाटेजवळ थांबली. गाडी बंद करत यतीन म्हणाला, "चला, इथून जरा वॉकी-टॉकी करत जाऊ..." त्यावर सारिका म्हणाली, "म्हणजे आता चालायचं... काय यार... यापेक्षा छानपैकी अलिबागला गेलो असतो आमच्या फार्महाऊसवर..." सारिकाला टपली मारत वरुण म्हणाला, "काय गं सारिका, आत्तापासूनच नाही म्हणतेस... अगं तिथे जाऊन बघ तर सही... सूपर्ब स्पॉट आहे..." सर्वांनी आपापल्या बॅगा घेतल्या आणि चालू लागले. आशू आणि रिया सर्वांच्या मागून हातात हात घालून एकमेकांकडे पाहत हळू हळू चालले होते. त्यांना पाहून वरुण म्हणाला, "ओय लव्ह बर्ड्स... चला की लवकर लवकर... तुमच्या स्पीडने आपली इथेच, "यह शाम मस्तानी...” होईल..." वरुणच्या बोलण्यावर सगळे हसू लागले आणि आशू व रिया हात सोडून त्यांच्यात सामील झाले...
 
थोड्या पायपिटीनंतर ते सर्व एका डोंगराच्या पायथ्याशी पोहोचले. तिथे एक छोटं हॉटेल होतं. सर्वांना भुका लागल्या होत्याच. पोटभर नाश्ता करून सर्वजण तृप्त झाले. मालकाने विचारलं, "धबधब्याकडं निघाला काय... मग असं करा, या दोन खोल्या आहेत ना, तिथे कपडे बदलून घ्या. सामान ठेवा इथेच. या दोन्ही खोल्यांचे मला हजार रुपये द्या आणि जाऊन या निवांत. थोडी चढण आहे. पण तो धबधबा सर्वांचा क्षीण घालवेल बघा... दुपारी इथेच या जेवायला..." सर्वांना हॉटेलच्या मालकाचं म्हणणं पटलं. सर्वजण रूम्समध्ये शिरले. कपडे बदलून, कॅमेरा घेऊन, बाकी सामान नीट लाऊन सर्व बाहेर पडले. रूम्स लॉक करून चाव्या वरुण आणि यतीनने सांभाळल्या. थोडी चढण गेल्यावर समोरचं दृश्य पाहून सर्वजण आनंदित झाले. एका सुंदर धबधब्यासमोर सर्वजण उभे होते. एकमेकांचे हात हातात घेऊन, ते उंचावून सर्वजण एकत्र ओरडले आणि धबधब्याकडे धावत सुटले...
 
वरुणचं त्या धबधब्याखाली एखाद्या ऋषीसारखं बसणं, यतीनचं धबधब्यातून उडी मारून बाहेर येणं, रिया आणि सारिकाचं एकमेकींवर पाणी उडवणं, आशूचं वेगवेगळे फोटो घेणं, सर्व सुरळीत चालू होतं. थोड्या वेळात आशूने रियाला इशारा केला. सर्वांच्या नजरा चुकवत आशू आणि रिया धबधब्याच्या मागच्या बाजूला असलेल्या खडकावर पाण्यात पाय सोडून बसले. हातात हात घेऊन दोघं एकमेकांशी गप्पा मारत होते. तेवढ्यात रियाच्या पायाला काहीतरी लागलं. एखादा दगड असावा म्हणून तिने अंगठ्याने ती वस्तू ढकल्याचा प्रयत्न केला. पण ती वस्तू जागची हल्ली नाही. आशूलाही ती वस्तू दिसली. पाण्याखाली मातीत ती वस्तू रुतली होती. आशूने ती वस्तू बाहेर काढली. ती वस्तू पाहून आशू आणि रिया दोघांनाही आश्चर्य वाटलं. ती वस्तू म्हणजे एक डिजिटल कॅमेरा होता...
 
आशू आणि रिया लगेच तो कॅमेरा घेऊन सर्वांकडे आले. त्यांना पाहून वरुण म्हणाला, "काय प्यार के पंछी..." आम्हाला सोडून कुठे गेला होता... " वरुणच्या पाठीवर थाप मारत यतीन म्हणाला, "जाऊ दे रे... कॉलेज संपलं की लग्न होईल त्यांचं. मग ही मजा कशी काय अनुभवतील ते..." सारिकाला रियाच्या हातात काहीतरी दिसलं. तिच्या जवळ जात सारिका म्हणाली, "रिया, लगे हाथ शॉपिंग पण केलंस की काय... हा कॅमेरा कुठून आला तुझ्याकडे... काय रे आशू, माझ्या मैत्रिणीचे नुसते फोटोच काढत होतास ना... की..." सारिकाच्या बोलण्यावर सर्वजण हसू लागले. तेव्हा आशू म्हणाला, "अरे यार, हा कॅमेरा माझा नाही. इथे धबधब्याच्या मागे सापडला रियाला..." आशूची री ओढत रिया म्हणाली, "हो ना. आम्ही बसलो तिथे पाण्यात अडकून पडला होता हा कॅमेरा..."
 
सर्वजण आशू आणि रिया भोवती गोळा झाले. आशूने कॅमेरा चालू करण्यासाठी पॉव्हरचं बटण दाबलं. पण कॅमेरा चालू झाला नाही. सारिका म्हणाली, "अरे हा खराब झाला बहुतेक. पाण्यात होता ना..." त्यावर वरुण म्हणाला, "मला वाटतं याची बॅटरी गेली असणार. ए यतीन, असाच कॅमेरा तुझाही आहे ना... त्याचा चार्जर असेल ना तुझ्याकडे..." मानेनेच होकार देत यतीन म्हणाला, "हो खाली बॅगेत आहे. चला आपण तिथे जाऊ. नाहीतरी बराच वेळ झाला आहे आपण इथे आहोत..." सर्वजण वळले तशी रिया म्हणाली, "कॅमेरा चालू करून काय करणार आहोत आपण... जर तो बिघडलाच असेल तर आपली मेहनत फुकट जाईल..." रियाच्या खांद्यावर हात ठेवत आशू म्हणाला, "अगं राणी, जर कॅमेरा सुरू झाला, तर त्यातल्या फोटो आणि व्हिडियोवरून आपल्याला खरा मालक सापडू शकतो याचा..." आशूच्या गालाला हात लावत रिया म्हणाली, "किती हुशार आहेस रे तू... म्हणून तर मला आवडतोस तू..." कॅमेऱ्यानिशी सर्वजण हळू हळू उतरत हॉटेलपर्यंत पोहोचले...
 
खोलीत गेल्या बरोब्बर यतीनने कॅमेरा चार्जिंगला लावला. कॅमेऱ्यावर चार्जिंगचा लाल दिवा पेटलेला पाहून सर्वांना आनंद झाला. वरुण म्हणाला, "आता याला जरा चार्ज होऊ देत. आपण सगळे फ्रेश होऊ, जरा पोटोबा करू मग सुरू करू कॅमेरा..." सर्वांना वरुणचं म्हणणं पटलं. फ्रेश होऊन, कपडे बदलून सर्वजण बाहेर आले. टेबलवर जेवण तयारच होतं. झुणका-भाकर, ठेचा, भजी, ताक, मिसळ, सर्वांनी जेवणावर ताव मारला. तोवर बराच वेळ निघून गेला होता. सर्वजण पुन्हा खोलीत गेले. आता कॅमेऱ्यावर हिरवा दिवा दिसत होता. कॅमेरा पूर्ण चार्ज झाला होता. वरुणने बटण दाबलं तर कॅमेरा सुरू झाला. त्यात एक व्हिडियो होता. सर्वांनी तो व्हिडियो पाहिला. रिया आणि सारिकाने आपापल्या तोंडावर हात ठेवले. वातावरण थोडं गंभीर झालं. आशू म्हणाला, "आपल्याला पोलिसांना कळवायला हवं..."
 
व्हिडियो सुरू झाला... एक मुलगा कॅमेऱ्यासमोर होता. "काय व्हियू आहे यार. ए प्राजू आपण इथे परत यायचं हं... प्राजू... अगं बोलत का नाहीस..." तो मुलगा पुढे काही बोलणार इतक्यात एक झटका लागला आणि कॅमेरा पाण्यात पडला. रेकॉर्डिंग अजून सुरू होतं. वरच्या बाजूला कोणीतरी त्या मुलाला पकडल्याचं दिसत होतं पण आवाज नीट ऐकू येत नव्हता. त्या मुलाला ढकललं गेलं. तो मुलगा पाण्यात पडला. त्याचा हात लागल्यामुळे कॅमेऱ्याची पॉझिशन हल्ली. आता कॅमेऱ्यात पाण्याखालचं दृश्य दिसत होतं. दोन हात त्या मुलाच्या गळ्याभोवती आले. तो मुलगा धडपडू लागला. काही क्षणातच तो मुलगा उघड्या डोळ्यानिशी निश्चल झाला. काही क्षण गेल्यावर एक बूट पाण्यात आला. आणि दोन हात पुन्हा त्या मुलाच्या कॉलरकडे गेले. कॉलर धरून त्या मुलाला वर उचललं गेलं. त्या मुलाचा हात कॅमेऱ्याजवळ होता. पुन्हा हाताच्या धक्क्याने कॅमेरा मागे सरकला आणि एका फटीत जाऊन बसला. त्यानंतर कॅमेऱ्यात काळोख दिसत होता. आणि थोड्या वेळात शूट बंद झालं...
 
थोड्याच वेळात सगळे धबधब्याजवळ पोहोचले. तो परिसर पाहून सचिन भारावून जात म्हणाला, “काय जागा आहे ही. इथे मित्र-मंडळींसोबत मस्त वीकेंड घालवायचा, धमाल करायची...” सचिनच्या खांद्यावर हात ठेवत आनंद म्हणाला, “साहेब, आता हे सुंदर दृश्य एक probable crime spot झालं आहे, तेव्हा त्या नजरेनेसुद्धा बघा की...” आनंद आणि सचिनकडे पाहत प्रधान म्हणाले, “आनंद, अरे सरळ विचारसारणी असलेल्या व्यक्तीच्या मनात हा परिसर पाहून असेच विचार येतात. त्यात सचिनचं काही चुकलं नाही. But you are right. Now this is a crime scene. So lets get back to work. आशू, आम्हाला दाखव तुला तो कॅमेरा कुठे सापडला...” प्रधानांचं बोलणं ऐकून आशू धबधब्याच्या उजवीकडे वळला. प्रधान, आनंद, सचिन आणि हॉटेलचा मालक त्याच्या मागे होतेच. थोडी पावलं चालल्यावर आशू धबधब्याच्या थोड्या आड, मागच्या बाजूला पोहोचला. तिथे गुडघाभर पाणी साचलेलं एक डबकं होतं आणि शेजारीच एक मोठा सपाट खडक होता...
 
त्या खडकाजवळ जात आशू म्हणाला, “सर, मी आणि रिया या दगडावर बसलो होतो पाण्यात पाय सोडून. रियाच्या पायाला काहीतरी लागलं. तिने पायाच्या अंगठ्याने ती वस्तू ढकलण्याचा प्रयत्न केला. मग तिने पाण्यात हात घालून ती वस्तू बाहेर काढली तर हा कॅमेरा हातात आला...” प्रधान पुढे सरकले आणि त्याच ठिकाणी उभे राहिले जिथे रियाला तो कॅमेरा सापडला. मग त्यांनी आनंदकडे कॅमेरा मागितला. कॅमेरा सुरू करून त्यांनी तो व्हिडियो पुन्हा सुरू केला. संपूर्ण व्हिडियो पाहून झाल्यावर त्यांनी पुन्हा तोच व्हिडियो सुरू केला. काही सेकंद गेल्यावर प्रधानांनी व्हिडियो पॉज केला. आजू-बाजूला पाहत प्रधान म्हणाले, “या व्हिडियोमध्ये स्क्रीनच्या डाव्या हाताला धबधब्याचा काही भाग दिसतो आहे. मी आता जिथे उभा आहे तीच पोझिशन आहे. इथेच त्या मुलाला धक्का लागला. आणि कॅमेरा पाण्यात पडला...” कॅमेरा बंद करून प्रधानांनी आनंदच्या हातात दिला. सचिन म्हणाला, “तो मुलगा पाण्यात पडल्यावर त्याला मारण्यात आलं. सर, जर खून झाला आहे, तर बॉडीसुद्धा कुठेतरी असायला हवी...”
 
सचिनचं म्हणणं पुढे नेत आनंद म्हणाला, “पायथ्यापासून इथपर्यंत चढणं तर कठीण आहेच. पण उतरणं त्याहून कठीण आहे. एक बॉडी घेउन खाली जाणं वाटतं तितकं सोप्पं नाही. शिवाय खाली उतरताच यांचं हॉटेल लागतं...” आनंद आणि सचिनकडे पाहून अंगठा दाखवत प्रधान म्हणाले, “You both are absolutely right. जर खून झाला आहे, तर बॉडी नक्कीच असणार. आणि इथून बॉडी हलवणं तितकंसं सोप्पं नाही म्हणजे बॉडी याच परिसरात कुठेतरी असायला हवी...” तिघांचं बोलणं ऐकून हॉटेलचा मालक म्हणाला, “साहेब, या धबधब्याच्या डाव्या बाजूला मागे एक जागा आहे. छोटी गुहाच म्हणा ना... आम्ही सगळे त्या जागेला भुताची गुहा म्हणतो. तिथून म्हणे कसले कसले आवाज येत राहतात. कोणीही जात नाही तिथे...” हॉटेल मालकाचं बोलणं ऐकून प्रधानांनी सचिन आणि आनंदला इशारा केला. दोघं पुन्हा खाली गेले. काही वेळात दोघं कुदळ आणि फावडं घेउन वर आले. सर्वजण धबधब्याच्या डाव्या बाजूकडे वळले. थोडी सपाट जामीन तिथे दिसली आणि एक छोटा बोगदाही दिसला. सर्वांनी एकमेकांकडे पाहिलं आणि आत प्रवेश केला...
 
जागा चांगलीच अंधारी होती. प्रधान, आशू आणि हॉटेलच्या मालकाने टॉर्च सुरू केले. प्रधान आनंद आणि सचिनने सर्वत्र नजर फिरवली. एका कोपऱ्यातली माती थोडी भुसभुशीत जाणवत होती. सचिन आणि आनंदने तिथे खणायला सुरुवात केलं. थोड्याच वेळात तिथे मातीच्या आवाजाव्यतिरिक्त एक वेगळा आवाज आला. तसं दोघांनी खणणं थांबवलं आणि हातांनी माती बाजूला करू लागले. काही क्षणातच तिथे एक निळ्या रंगाचं प्लास्टिक दिसू लागलं. आनंदने प्लास्टिक हटवलं आणि समोरचं दृश्य पाहून हॉटेल मालकाचे डोळे मोठे झाले तर आशू ओरडला, "ओह शिट..." त्या निळ्या प्लास्टिकमध्ये एक सांगाडा तिथे पुरून ठेवला होता...
 
सांगाड्याकडे पाहत आशू म्हणाला, "म्हणजे त्या मुलाला तिथे मारलं आणि बॉडी इथे पुरून ठेवली..." आशूकडे पाहत सचिन म्हणाला, "मि. आशू, जोवर पूर्ण खात्री पटत नाही, तोवर कुठल्याही निष्कर्षापर्यंत येणं बरोबर नाही..." सचिनच्या खांद्यावर हात ठेवत आनंद म्हणाला, "सचिन is right आशू. त्या व्हिडियोमध्ये दिसणारा मुलगा आणि हा सांगाडा, दोन्ही एकच आहेत हे सिद्ध व्हायचं आहे अजून..." तिघांचं बोलणं ऐकून सांगाडा बघताना हॉटेलचा मालक म्हणाला, "निसर्ग पण कसा अवलिया आहे... आपल्या पोटात काय काय रहस्य दडवून ठेवलीत देव जाणे..." हॉटेल मालकाकडे पाहत प्रधान म्हणाले, "दादा, निसर्ग जितका सुंदर असतो, कधी कधी तितकाच गूढही असतो. सचिन, आनंद, आपल्यासमोर दोन घटना आहेत. एक तो व्हिडियो ज्यात एका मुलाचा खून झाल्याचं दिसतंय. आणि दुसरा हा सांगाडा. आनंद, हा सांगाडा डॉककडे घेऊन जा. सचिन, व्हिडियोत दिसणाऱ्या त्या मुलाबद्दल आपल्याकडे काही रिपोर्ट आहे का ते तपास... मूव्ह..."
 
लॅबमध्ये डॉ. गोखले, प्रधान, उमा, आनंद आणि सचिन उभे होते. डॉ. गोखले म्हणाले, "प्रधानसाहेब, तुम्ही आणलेला सांगाडा पुरुषाचा आहे. टेस्टवरून समजतं की त्याचं वय साधारण २४-२५ असावं. कवटीच्या वर मागच्या बाजूला खोक पडल्याची खूण आहे. बहुतेक याचं डोकं कशावरतरी आदळलं असावं. या कवटीच्या आधारे मी एक चेहेरा बनवला आहे. हा मुलगा असा दिसत असावा..." डॉ. गोखलेंनी स्क्रीनवर दाखवलेला चेहेरा पाहून आनंद म्हणाला, "अरे, हा तर व्हिडियोमधला मुलगा, ज्याचा खून झाला..." डॉ. गोखलेंकडे पाहत सचिन म्हणाला, "डॉक्टर, याला नं बघता तुम्ही त्याचा चेहेरा कसा बनवलात..." डॉ. गोखले हसत म्हणाले, "जादू... हा... हा... हा... जोक्स अपार्ट. सचिन, प्रत्येक स्कलवर काही प्रेशर पॉईंट्स असतात. त्यानुसार तिथे कमी-जास्त स्किन असते. तशी-तशी स्किन त्या त्या पॉईंट्सवर लावली तर चेहेरा आपोआप तयार होत जातो. आधी क्लेचा वापर केला जायचा पण आता ग्राफिक्समुळे ते काम अजून सोप्पं झालं..."
 
मान हलवत प्रधानांनी सचिनला विचारलं, "सचिन, मी तुला या मुलाची माहिती काढायला सांगितलं होतं..." लॅपटॉप समोर धरत सचिन म्हणाला, "सर, या मुलाबद्दल कुठलीही मिसिंग कंप्लेंट नाही. पण याचा सोशल मीडिया अकाऊंट आहे. याचं नाव अंबर आहे. याच्या फ्रेंड लिस्टमध्ये प्राजू या  नावाशी जुळणाऱ्या तीन मुली आहेत. एक आहे प्राजक्ता निकम, दुसरी प्रज्वल शाह आणि तिसरी आहे प्राजक्ता सोनार..." हनवटी चोळत प्रधान म्हणाले, "त्या व्हिडियोमध्ये उल्लेख झालेली प्राजू कदाचित या तिघींपैकीच असावी. सचिन, आनंद, तुम्ही दोघं या तीनही मुलींची चौकशी करा. उमा, आपण या अंबरच्या घराला भेट देऊ. इतका काळ त्या घरातून एक मुलगा नाहीसा झाला आहे आणि त्यांनी मिसिंग कम्प्लेंट का नाही दिली याचं कारण विचारू..."
 
थोड्या वेळात उमा आणि प्रधान एका घरासमोर उभे होते. बेल वाजवताच एका प्रौढ महिलेने दार उघडलं. तिला आय.डी. कार्ड दाखवत, नमस्कार करत उमा म्हणाली, "नमस्कार. मी सब-इन्स्पेक्टर उमा. आणि हे माझे वरिष्ठ, सीनियर इन्स्पेक्टर प्रधान..." दोघांना नमस्कार करताना त्या महिलेच्या चेहेऱ्यावर प्रश्नचिन्ह होतं. पुढे होत प्रधान म्हणाले, "आम्हाला अंबरबद्दल थोडं बोलायचं आहे..." त्या महिलेने दोघांना आत बोलावलं. दोघं सोफ्यावर बसले आणि ती महिला आत गेली. काही क्षणात अजून एक वृद्ध माणूस त्या महिलेसोबत बाहेर आला. त्याच्या चेहेऱ्यावर त्रासिक भाव होते. उमा आणि प्रधानांकडे पाहत तो म्हणाला, "मी जनार्दन, आणि ही ललिता. अंबर आमचा मुलगा आहे..."
 
हे ऐकून उमा आणि प्रधान एकमेकांकडे पाहू लागले. दोघंही उठून उभे राहिले आणि त्या वृद्ध जोडप्याला खाली बसवत उमा म्हणाली, "तुम्ही दोघं जरा बसा. खरंतर आम्ही तुम्हाला एक बातमी द्यायला आलो आहोत. बातमी तशी वाईट आहे जनार्दन साहेब..." इतकं बोलून उमाने प्रधानांकडे पाहिलं. जनार्दनच्या खांद्यावर हात ठेवत प्रधान म्हणाले, "मि. जनार्दन, तुमचा मुलगा अंबर आता या जगात नाही..." हे ऐकल्याबरोबर जनार्दन जागेवरच उठून उभे राहिले आणि धक्का बसलेल्या आवाजात म्हणाले, "काय... अहो काय बोलताय काय तुम्ही..." ललिता पुढे येत म्हणाल्या, "जीभ कशी झडली नाही तुमची असं अभद्र काहीतरी बोलताना..." प्रधान पुढे काही बोलणार इतक्यात आतून एका महिलेचा आवाज आला, "काय झालं बाबा... कोण आलं आहे..." बोलत बोलत एक मुलगी बाहेर आली. आणि प्रधान व आनंदला नमस्कार करून त्या वृद्ध जोडप्याजवळ उभी राहिली. प्रधानांनी नमस्कार करून तिची ओळख विचारली. ती मुलगी म्हणाली, "मी तारा. अंबरची बायको..."
 
हे ऐकताच प्रधान आणि उमाने एकमेकांकडे पाहिलं. मि. जनार्दन ताराला म्हणाले, "हे लोक पोलीस ऑफिसर्स आहेत. हे सांगत आहेत आपला अंबर या जगात नाही..." हे ऐकताच त्रासिक चेहेरा करून तारा म्हणाली, "Are you both out of your mind officers... तुम्ही काय बोलताय तुमचं तुम्हाला तरी कळतंय का..." उमा पुढे होत म्हणाली, "मॅडम शांत व्हा. ऐकून घ्या माझं. आम्हाला हा व्हिडियो कॅमेरा सापडला आहे. हा अंबरचाच आहे ना..." व्हिडियो कॅमेरा पाहताच ताराने तो हातात घेतला आणि म्हणाली, "हा कॅमेरा... हा तर मी अंबरला गिफ्ट दिला होता... हा कुठे मिळाला तुम्हाला..." कॅमेरा पुन्हा हातात घेत प्रधान म्हणाले, "मॅडम, हा कॅमेरा जिथे मिळाला, तिथून जवळच आम्हाला एक सांगाडा सापडला आहे. आणि प्राथमिक तपासणीनंतर तो सांगाडा अंबरचा आहे असं समजलं आहे..." प्रधानांचं बोलणं पूर्ण होतं त्या आधीच ताराला भोवळ आली आणि ती जमिनीवर कोसळली...
 
अंबरला समोर पाहून उमा आणि प्रधान आश्चर्यचकित झाले. पुढे होत जनार्दन म्हणाले, "अरे अंबर... आलास तू... आम्ही तुझ्याबद्दलच बोलत होतो. हे पोलीस ऑफिसर्स तुझ्याबद्दल वाट्टेल ते सांगत आहेत बघ..." हे ऐकून अंबरने प्रधान व उमाकडे पाहिलं. उमा म्हणाली, "मि. अंबर, खरंतर आम्ही इथे तुम्ही गेल्याची बातमी द्यायला आलो होतो. पण तुम्हाला जिवंत पाहून आता आम्हीच चक्रवलो आहोत..." हे ऐकून अंबरच्या कपाळावर आठ्या आल्या. त्रासिक चेहेऱ्याने तो म्हणाला, "काय... मी मेलो... सकाळी सकाळी मला हेच ऐकायचं होतं... मी तुमच्यासमोर धडधाकट आहे... तरी तुम्हाला अजून शंका आहे का... माझे डॉक्युमेंट्स दाखवू का तुम्हाला..." हे ऐकून प्रधान पुढे झाले आणि म्हणाले, "शांत व्हा मि. अंबर. हे बघा आम्हाला एका ठिकाणी एक प्रेत मिळालं. त्यासोबत सापडलेल्या गोष्टींवरून ते प्रेत तुमचं असावं हा अंदाज केला आम्ही. पण आता तुम्हाला भेटून सगळा खुलासा झाला आहे. वी आर सॉरी. आम्ही निघतो. आणि हो, तुमच्या मृत्यूची बातमी ऐकून तुमच्या बायकोला, ताराला जरा धक्का बसला आहे. काळजी घ्या त्यांची..." इतकं बोलून प्रधान आणि उमा तिथून बाहेर पडले...
 
नवल वाटून उमा म्हणाली, "सर, हे काय गौडबंगाल आहे... आपण त्या अंबरला मृत समजत होतो. पण अंबर तर जिवंत आहे. मग ती मेलेली व्यक्ती कोण असावी..." हनवटी चोळत प्रधान म्हणाले, "कदाचित खूनी स्वतः... आपण व्हिडियोमध्ये पाहिलं, की कोणीतरी अंबरला पाण्यातून बाहेर काढलं. में बी बाहेर आल्यामुळे अंबरला शुद्ध आली असेल आणि त्याने प्रतिकार केला असेल..." प्रधानांचं म्हणणं पुढे नेत उमा म्हणाली, "आणि त्या प्रतिकारात तो खुनीच मारला गेला. मग घाबरून अंबरनेच त्याचं प्रेत तिथे गुहेत गाडलं..." उमाकडे पाहत प्रधान म्हणाले, "Quite a possibility उमा. पण बॉडी मिळाली आहे म्हणजे खून नक्कीच झाला आहे. नक्की कोण विक्टिम आहे ते शोधायला हवं आपल्याला. या अंबरने सेल्फ-डिफेन्समध्ये खून केला असेल खरा. पण बॉडी लपवून आणि पळून जाऊन त्याने गुन्हा केला आहे. त्यासाठी शिक्षा होईल त्याला. आपल्याला पुरावे लागतील. सर्वात आधी आपण डॉककडे जाऊ. त्या सांगाड्याकडून डोकने अजून काही माहिती मिळवली आहे का ते समजेल. शिवाय नेमका अंबरचाच चेहेरा त्याने कसा बनवला तेही कळेल..."
 
हे सगळं होत असताना लॅबवर आनंद आणि सचिन बोलत होते. सचिन म्हणाला, "सर, या तीनही मुलींची नावं तर मिळाली. पण त्यांना शोधायचं कसं... पत्ता तर नाही इथे..." आनंद प्रोफाइलमधले फोटो पाहत होता. एका फोटोवर बोट ठेवत तो म्हणाला, "सचिन, हा फोटो प्रज्वल शाहच्या घराच्या गॅलरीतून काढलेला दिसतो. हा कठडा आहे गॅलरीचा. इथे मागे एका थेटरचा आणि बाजूला असलेल्या बँकेचा बोर्ड दिसतोय. सायन... सायन आहे हे..." आनंदला फोटो बघताना पाहून सचिननेही बाकी दोघींच्या प्रोफाइल्समध्ये डोकावलं. आनंदकडे पाहत सचिन म्हणाला, "सर, प्राजक्ता निकमच्या प्रोफाइलमध्ये न्यूझीलंडचा उल्लेख आहे. भारतातले कुठलेही फोटो दिसत नाहीत. पण या प्राजक्ता सोनारच्या काही फोटोमध्ये माहीमचा एरिया दिसत आहे. हे माहीम रेल्वे स्टेशन आणि हे माहीम चर्च..." आनंद आणि सचिनने एकमेकांकडे पाहिलं. दोघांनी माना हलवल्या आणि लॅबमधून बाहेर पडले. आनंद सायनच्या दिशेने गेला तर सचिनने माहीमची वाट धरली... 
 
लोकेशन शोधत आनंद प्रज्वल शाहच्या घराजवळ पोहोचला. दार उघडंच होतं आणि एक मुलगी फुलझाडांना पाणी घालत होती. आनंद तिच्याजवळ गेला. स्वत:चं आय.डी. कार्ड तिला दाखवत आनंदने स्वत:ची ओळख करून दिली आणि तिला विचारलं, “प्रज्वल शाह... ” तिने होकार देताच आनंदने अंबरचा फोटो बाहेर काढला आणि प्रज्वलला दाखवला. फोटोकडे पाहत प्रज्वल म्हणाली, “सर, हा मुलगा माझ्या प्रोफाईल लिस्टमध्ये आहे. पण फारशी ओळख नाही. लाईक आणि कॉमेंट्स, इतकीच मैत्री आहे आमची...” प्रज्वलला धन्यवाद देऊन आनंद तिथून बाहेर पडलाच होता, इतक्यात त्याचा फोन वाजला. पलिकडे डॉ. गोखले होते. फोन उचलत आनंद म्हणाला, "बोला डॉक्टर... आत्ता... ठिक आहे मी सरांना कळवतो. अच्छा तुम्ही कळवलं का त्यांना. ओके. डॉक्टर तुमच्या आवाजाला काय झालं... ओके ओके. मी येतो..." कॉल कट झाला. आनंदला शंका आली. तो म्हणाला, “काहीतरी गडबड आहे... डॉक्टर गोखले मला थेट कॉल करत नाहीत. आधी सरांना करतात...” बोलत बोलत आनंदने पुन्हा डॉ. गोखलेंना कॉल लावला पण कॉल लागला नाही. आनंदने लगेच प्रधानांना कॉल लावला...
 
“सर आनंद बोलतोय. आत्ता मला डॉ. गोखलेंचा फोन आला... हो, मलाही शंका आली. त्यांनी मला लॅबवर बोलावलं... माहीत नाही सर, कॉल कट झाला. मी त्यांना पुन्हा फोन लावला. पण त्यांनी उत्तर दिलं नाही. सर कुठेतरी पाणी मुरतंय. येस सर. मी लगेच पोहोचतो लॅबला...” आनंद डॉ. गोखलेंच्या लॅबकडे निघाला. सिग्नल येताच आनंदने बाईक स्लो करून थांबवण्याचा प्रयत्न केला. पण तेवढ्यात मागून येणाऱ्या एका व्हॅनने आनंदच्या बाईकला धडक दिली. आनंदची बाईक सिग्नल क्रॉस करत पुढे गेली. तो मागे बघणार तेवढ्यात भरधाव वेगाने एक ट्रक आनंदकडेच येताना दिसला. आनंद लगेच बाईकपासून बाजूला झाला आणि ट्रक बाईकला उडवत पुढे निघून गेला. आनंदने ती व्हॅन पाहिली, तर तीसुद्धा यू टर्न मारून पसार झाली. आनंदने लगेच रिक्शा पकडली आणि डॉ. गोखलेच्या लॅबकडे रवाना झाला...
 
तिकडे अंबरच्या घरातून उमा आणि प्रधान बाहेर पडून मुख्य रस्त्याला लागले होते. तेवढ्यात प्रधानांचा फोन वाजला, “हां डॉक... हो आम्ही आता लॅबकडेच यायला निघालो आहोत. डॉक, तुमचा आवाज वेगळा वाटतोय... अच्छा ओके...” फोन ठेवत उमाकडे पाहत प्रधान म्हणाले, “उमा, काहीतरी गडबड आहे. डॉकचा आवाज नेहमीसारखा नव्हता. आपण लवकरात लवकर तिथे पोहोचू...” ते बोलतच होते, की त्यांचा फोन पुन्हा वाजला. या वेळी पलिकडे आनंद होता, "हां बोल आनंद... काय... तुलापण फोन केला... स्ट्रेंज... अरे मलाही कॉल आला त्यांचा. लॅबमध्ये बोलावलं आहे त्यांनी अर्जंट... में बी. आम्हीही पोहोचतो तिथे. तूही ये लवकर..." फोन ठेवत प्रधान म्हणाले, "आनंदला डॉकचा फोन आला. त्याने आनंदला लॅबला बोलावलं आहे. आनंद डॉककडे निघाला आहे. आपणही जाऊ तिथे. सचिनला कॉल करून डायरेक्ट डॉककडे यायला सांग... लेट्स गो..."
 
प्रधान आणि उमा जीपने लॅबकडे निघाले. उमा सचिनला फोन लावत होती. बेल वाजत होती पण सचिन फोन घेत नव्हता. प्रधानांकडे पाहत उमा म्हणाली, "सचिन कॉल रिसीव्ह करत नाहीये. पण सर, डॉ. गोखलेंनी आनंद सरांना डायरेक्ट कॉल लावला नव्हता कधी..." आपली नजर रस्त्याकडे ठेवत प्रधान म्हणाले, "तेच तर समजत नाही. एरवी मला आधी कॉल येतो आणि मी तुम्हा सर्वांना सांगतो. आज असं काय घडलं असावं..." प्रधानांच्या जीपसमोर एक ट्रक चालला होता. ट्रकने वेग वाढवला. प्रधानांनीसुद्धा जीपचा वेग थोडा वाढवला आणि साईड द्यायला ते हॉर्न वाजवू लागले. तो ट्रक डाव्या बाजूला वळला आणि प्रधानांनी उजव्या बाजूने जीप पुढे नेण्याचा प्रयत्न केला. अचानक समोरच, भर रस्त्यात सळ्यांनी भरलेला एक ट्रक उभा दिसला. ट्रक असा वाटेतच उभा पाहून प्रधानांनी ब्रेक मारला. पण जीपचा वेग हवा तितका कमी झाला नाही. उमाकडे पाहत ते म्हणाले, "उमा, वी नीड टू जंप आऊट नाव... जंप..."
 
उमा आणि प्रधानांनी जीपच्या दोन्ही दारातून उड्या घेतल्या. जीप थेट त्या सळ्या भरलेल्या ट्रकमध्ये घुसली. जीपच्या समोरच्या काचा फोडून सळ्या पार जीपच्या मागून बाहेर आल्या. प्रधान आणि उमा तबडतोब उठले आणि मगाचच्या ट्रककडे पाहू लागले. तो ट्रक वेग वाढवून पुढे जात नाहीसा झाला. प्रधान म्हणाले, "त्या ट्रकने आपल्याला जाणून-बुजून साईड दिली म्हणजे आपण या उभ्या असलेल्या ट्रकवर आदळू. नाहीतर हा ट्रक असा भर रस्त्यात का उभा करेल कोणी... ट्रकच्या आजू-बाजूला दगड रचलेले दिसत नाहीत जेणेकरून ट्रक बंद पडला आहे, हे समजावं. म्हणजे हा ट्रक इथे मुद्दाम उभा केला गेला होता. आपल्या समोरून धावणारा तो ट्रकसुद्धा मुद्दामच आपल्या समोरून हटला. इट वॉज अ ट्रॅप..." उमा म्हणाली, "आपल्या जीपचा ऍक्सीडेन्ट घडवून आणला गेलाय सर..." दोघं बोलत असताना तिथे गर्दी जमा झाली. जवळच्या सिग्नलवरून एक ट्रॅफिक हवालदारसुद्धा तिथे आला आणि प्रधान व उमाला सेल्यूट करून उभा राहिला. प्रधानांनी हवालदाराला सांगून गर्दी पांगवली, ट्रॅफिकसुद्धा हटवला गेला. मग टोईंग व्हॅनची व्यवस्था करून जीप आणि तो ट्रक घेऊन प्रधान व उमा लॅबकडे निघाले...
 
आत्ताच्या घडीला...
 
प्रधान आणि उमा दोघं डॉ. गोखलेंजवळ गेले. उमाने पाणी आणलं आणि डॉ. गोखलेंच्या चेहेऱ्यावर थोडे हपके मारले. डॉ. गोखले शुद्धीवर येऊ लागले तसं उमा आणि प्रधान दोघांनी त्यांना उठायला मदत केली. डॉ. गोखलेंना खुर्चीत बसवण्यात आलं. त्यांच्या गालाला हात लावत, थोडं हलवत प्रधान म्हणाले, “डॉक शुद्धीवर या... डॉक...” तेवढ्यात आनंद सांगत आला, “बहुतेक शॉर्ट सर्किट झालं. फ्यूज बिघडला आहे. दाराला सेन्सर असल्याने ते उघडलं नाही. मी इलेक्टरीशियनला बोलावलं आहे... पण हे काय, डॉक्टर गोखलेंना काय झालं...” डॉ. गोखलेंनी डोळे किलकिले केले. समोर प्रधान, आनंद आणि उमा उभे होते. डॉक्टर खुर्चीत सावरून बसले आणि उमाने दिलेलं पाणी त्यांनी प्यायलं. थोडं स्थावर झाल्यावर ते बोलू लागले, “सगळं अचानक घडलं. मी अंबरची बॉडी तपासण्यात गुंतलो होतो. तेवढ्यात बाहेरून एक अनोळखी माणूस दाराकडे येताना दिसला. पेहेरावावरून तो कुरियरवाला दिसत होता. त्याने मला एक पाकीट दिलं आणि माझी सही मागितली. त्याच्या हातून पेन घेताच मला एक झटका लागला. मी मागे झालो आणि पेन माझ्या हातून निसटलं. दुसऱ्याच क्षणी त्या माणसाने माझ्या डोक्यात मारलं. मी खाली पडलो. शुद्ध जाण्याआधी तो माणूस सगळीकडे फिरून सगळं अस्ताव्यस्त करत होता हे अंधूकसं दिसलं. पुढे काही...”

डॉ. गोखले गप्प झाले. आनंद म्हणाला, “म्हणजे मला जो कॉल आला, तो तुम्ही केला नसून त्या कुरियरवाल्याने केला होता...” त्यावर उमा म्हणाली, “वायरिंगमध्ये बिघाड करून इथे आग लावण्याचा त्याचा मानसूबा असणार. सगळं काही उधळून डॉक्टरांना इथेच सोडून त्याने पळ काढला. याचा अर्थ तो डॉक्टरांना मारायला आला होता. पण इथल्या इलेक्ट्रिक सिस्टीममुळे तो बेत फसला. आनंद सर, तुम्हाला इथे का बोलावलं असावं त्याने...” आनंद म्हणाला, “त्याने मला इथे बोलावलं नाही, तर लॅबच्या रस्त्यावर यायला भाग पाडलं म्हणजे तो अपघात घडवून आणता येईल...” हे सगळं बोलणं सुरू असताना डॉ. गोखले म्हणाले, “आपण सगळे इथे आहोत. पण सचिन कुठे आहे...” डॉक्टरांच्या या शंकेवर सर्वजण एकमेकांकडे पाहू लागले. उमा म्हणाली, "सर, सचिन अजून कॉल उचलत नाही. मला तर काळजी वाटते आहे..." उमा अजून काही बोलणार तेवढ्यात, "मी इथे आहे सर..."

दारातून आलेल्या आवाजाकडे सर्वांनी पाहिलं. एका माणसाच्या कॉलरला धरून सचिन दारात उभा होता. सचिनचे कपडे मळलेले आणि ठिक-ठिकाणी फाटलेले होते. आनंदने त्याला विचारलं, "सचिन, ही काय अवस्था तुझी... आणि हा कोण..." सचिनने त्या माणसाच्या हातात बेड्या ठोकल्या आणि त्याला खुर्चीत बसवलं. तो गया-वया करत होता पण सचिनने ऐकलं नाही. बेड्यांचं दुसरं टोक त्याने खुर्चीला बांधलं आणि सर्वांपुढे येऊन उभा राहत बोलायला सुरुवात केली, "सर, त्या प्राजक्ता सोनारला भेटून मी चौकीकडे निघालो. मला डॉ. गोखलेंचा कॉल आला. त्यांचा आवाजही बादलेला वाटला. मी लगेच बाईक लॅबकडे वळवली. वाटेत एक जीप आणि तीन-चार बाईकर्स हुल्लडबाजी करत जात होते. जीप एकदम माझ्या बाईकजवळ आली. मी थोडा बाजूला झालो तर तिथून चालेल्या एका मुलीच्या स्कूटरला माझ्या बाईकचा थोडा धक्का लागला. तिचा तोल गेला पण तिने लगेच सावरलं. मी बाईक बाजूला लाऊन तिला मदत करायला गेलो तर ती माझ्यावर ओरडू लागली. हे पाहून ती जीप आणि त्या बाईक्स थांबल्या आणि सगळे आमच्या भोवती गोळा झाले...

प्रधानांच्या हातात असलेल्या या कॅमेऱ्यातलं हे दृश्य आनंद, उमा आणि सचिनने पाहिलं. समोर आशूसह बाकी चारही जण उभे होते. आशू म्हणाला, "पाहिलंत सर... म्हणून आम्ही तुम्हाला फोन केला..." कॅमेरा आनंदकडे देत प्रधान म्हणाले, "या व्हिडियो फाईलची तारीख तीन महिन्यापूर्वीची आहे. म्हणजे तिथे वर जे काही घडलं, ते तीन महिन्यापूर्वी घडलं..." मग प्रधानांनी आशूकडे पाहिलं आणि म्हणाले, "हा कॅमेरा जिथे सापडला, ती जागा दाखवू शकतोस तू..." हॉटेलच्या मालकालाही प्रधानांनी वर येण्याची विनंती केली. मालकाने आणि आशूने होकार देताच उमाकडे वळत प्रधान म्हणाले, "मी, सचिन आणि आनंद, ती जागा पाहून येतो जिथे हा कॅमेरा सापडला. तोवर तू इथे चौकशी कर. आणि हो, या मुलींची काळजी घे. घाबरलेल्या दिसतात. लेट्स गो..."

उमा आणि प्रधानांनी ताराला तिच्या खोलीत नेलं. मागे जनार्दन आणि ललिता होतेच. ताराला बेडवर ठेऊन सर्वजण बाहेर आले. जनार्दनच्या खांद्यावर हात ठेवत प्रधान म्हणाले, "आपलं माणूस गेल्याचं दुःख मी समजू शकतो मि. जनार्दन, पण मला एक समजलं नाही, तीन महिने तुमचा मुलगा गायब आहे आणि तुम्ही काहीच केलं नाहीत..." हे ऐकून जनार्दन चक्रावले. डोळ्यांवरचा चष्मा काढत ते म्हणाले, "तीन महिने... हे अशक्य आहे... अहो काल रात्रीच तर अंबर याच घरातून नाईट शिफ्टसाठी बाहेर पडला..." आता धक्का बसण्याची पाळी प्रधान व उमावर होती. त्यांनी एकमेकांकडे पाहिलं. उमा काही बोलणार इतक्यात दारातून आवाज आला, "हॅलो एव्हरीवन..." सर्वांनी दाराकडे पाहिलं तर समोर अंबर उभा होता...

हा पकडलेला माणूस जीप चालवत होता. त्याने त्या बाईला विचारलं तर ती म्हणाली मी तिची छेड काढतो आहे. हे ऐकून सर्वांनी माझ्यावर हल्ला चढवला. मला लाथा-बुक्क्यांनी मारू लागले. त्या गडबडीत ती बाई स्कूटर घेऊन निघून गेली. मी लगेच माझं सर्व्हिस रिवॉलव्हर काढून हवेत फायर केलं. त्यासरशी ती सगळी माणसं आपापल्या गाड्या तिथेच टाकून पळाली. हा माणूस माझ्या हाती लागला. मी त्याला धरलं. तिथे एक पोलीस जीप आली. त्यांनी मला ओळखलं आणि माझी इथे येण्याची व्यवस्था केली. या गडबडीत माझा फोन खराब होऊन बंद झाला. सर, त्या निघून गेलेल्या बाईचा चेहेरा झाकलेला होता. तिच्या स्कूटरचा नंबर मी पाहून ठेवला आहे. आणि सर मला मारहाण करणारी माणसं त्या बाईला सामील असणार. नाहीतर तिची स्कूटर ज्या ठिकाणी होती, तिथेच का ती जीप माझ्या बाईकजवळ आली..."

क्रमश:..