मंडळी, गेल्या शनिवारी आणि रविवारी मी, माझी बायको तेजू आणि मुलगी अनुरा यांच्यासोबत ‘ताज’ हॉटेलची एक राहती सफर करून आलो. त्या माझ्या राजेशाही अनुभवाचा आनंद तुमच्यासोबत शेयर करावा म्हणून हा माझा छोटासा प्रयत्न...
२०१९मध्ये मोठी दिवाळी ट्रिप केल्यावर २०२० आणि २०२१ ही वर्ष कोरडी-कोरडीच गेली. नुकतीच नोव्हेंबरमध्ये माझ्या लग्नाला दहा वर्ष पूर्ण झाली आणि आता जानेवारीत अनुराचा वाढदिवस येणार होता. मनात विचार डोकावला, की या दोनही दिवसांचं औचित्य साधून काहीतरी करू. पण निर्बंधांच्या राज्यात आणि कोव्हिडच्या विळख्यात काय करावं हाच प्रश्न होता. कुठूनतरी 'ताज' हॉटेलचा विषय निघाला आणि माझ्या विचारांची गाडी तिथेच येऊन थांबली...
बुकिंग करायचं कसं... हा प्रश्न होता. आधी 'ताज' हॉटेलच्या साईटवर नजर मारली पण तिथे पेमेंट क्रेडिट कार्ड किंवा लिंकवरूनच करायचं होतं. तिथे जाऊन पैसे भरण्याचीही मुभा होती, पण ते सुद्धा फक्त क्रेडिट कार्डनेच. रोख पैसे किंवा डेबिट कार्ड चालणारच नव्हते. मग दुसरा पर्याय होता 'मेक माय ट्रिप' या साईटचा. तिथे डेबिट कार्ड किंवा नेट बँकिंग पेमेन्टचा पर्याय उपलब्ध होता. या दोन्ही साईट बघण्यात आणि विचार-विनिमय करण्यात आमचे दोन दिवस निघून गेले, आणि मला हवी असलेली 'सी व्ह्यू' रूम माझ्या हातून गेली...
बुकिंग केल्याच्या दुसऱ्या दिवशी 'मेक माय ट्रिप' मधून फोन आला. पलिकडच्या अधिकाऱ्याने माझ्या बुकिंगची माहिती तर सांगितलीच, शिवाय बुकिंगच्या रकमेनुसार मला मिळणाऱ्या गिफ्ट वाऊचरबद्दलही सांगितलं. मी चेक-इन केल्यानंतर ते वाऊचर मला मेलवर आणि एस.एम.एस.ने मिळणार होतं, जे मला तिथेच 'ताज'मध्येच वापरायचं होतं. 'मेक माय ट्रिप' मधून आलेला फोन बंद झाला. मध्ये काही दिवस गेले आणि बरोब्बर आठवड्याने, 'ताज'च्या reservation desk मधून मला फोन आला...
माझ्या बुकिंगची सर्व माहिती मला दिल्यावर त्या अधिकाऱ्याने पॅकेजमध्ये वाढ करायची झाल्यास, चार तारीख रात्री बारापर्यंत ती करता येईल असं सांगितलं. शिवाय हॉटेलमध्ये प्रवेश करताना आणि तिथे राहताना असलेल्या विस्तृत नियमावलीचा वेगळा मेल पाठवला आहे असंही सांगितलं. फोन बंद झाल्यावर मी 'ताज'कडून आलेला मेल उघडला. त्यात मोठ्या ठळक अक्षरात लिहिलं होतं, "चालू नियमांनुसार spa, swimming pool आणि gymबंद असतील..." पुढे लंबी-चौड़ी यादी होती. कोव्हिडच्या संदर्भातले आपले नेहमीचे नियम, जे आपण पाळतोच...
लिस्टमध्ये पहिलाच नियम होता वेळेचा. चेक-इनची वेळ होती दुपारी तीन वाजता, तर चेक-आऊट सकाळी अकराचं. संपूर्ण एक दिवसही पूरा दिलेला नव्हता. अशी वेळ का असावी, ही शंका आल्याशिवाय राहिली नाही. दुसरा नियम होता ओळखपत्राचा, ज्यात लिहिलं होतं, "PAN is not treated as an identity proof. Carrying physical and original photo identity proof is mandatory (Anyone from valid Aadhaar Card or valid Passport)..." इथे मला प्रश्न पडला, की लायसन्स किंवा वोटर कार्ड का नाही, कारण त्यावरही पत्ता व फोटो असतोच की... विचार केला हे प्रश्न तिथे 'ताज'मध्ये विचारावं. कागदपत्रांची सिद्धता झाली होती. आता आठ तारखेला निघायचं हेच बाकी होतं. त्यातच ओमायक्रॉनचा प्रसार आणि संध्याकाळी पाच नंतर सार्वजनिक ठिकाणी लावलेल्या निर्बंधांची बातमी आली...
'ताज'चे, मरीन ड्राईव्हचे, गेट वेचे वेगवेगळे फोटो पाहण्यात आम्ही दंग असताना संध्याकाळी पाच ते सकाळी पाच सार्वजनिक ठिकाणं बंद करण्याच्या, प्रवासावर निर्बंध आणण्याच्या बातम्या कानी पडल्या. आता काय करावं हा प्रश्न उगवलाच. या शंकेच्या पालीचं समाधान करण्यासाठी मी 'ताज'ला फोन लावला. त्यांचं म्हणणं, निर्बंध आहेत. पण इथे आतही पाहण्यासारखं पुष्कळ काही आहे. शिवाय त्यांनी असंही सांगितलं, की घरापासून घरापर्यंत गाडी हवी असल्यास अधिक पैसे भरून ती गाडी बुक करता येईल. लगे हाथ, चेक-इन व चेक-आऊटची वेळ आणि ओळखपत्राची शंकाही मी विचारून घेतली. त्यावर त्यांचं एकच उत्तर होतं, "२००८ नंतर बदललेल्या त्यांच्या पॉलिसी..." यावर नो पुढे चर्चा असं आम्ही ठरवलं आणि आठ तारखेची वाट पाहू लागलो...
२. प्रवास आणि चेक-ईन...
आठ तारीख उजाडली. आधी आम्ही ठरवलं होतं उबेर करून जायचं. गाडी बुक पण केली होती. निघायला फक्त अर्धाच तास बाकी असताना अनुरा म्हणाली, "बाबू, ट्रेनने जाउया ना..." बालहट्टापुढे नो अपील. बुक केलेली कँसल करून आमची स्वारी निघाली स्टेशनकडे. तिकिटाला नो फारशी लाईन, ट्रेनसुद्धा जशी आमच्याचसाठी स्टेशनवर आली आहे असं वाटत होतं. २०१९ नंतर आज ट्रेनमध्ये बसल्याने थोडं वेगळं वाटत होतं खरं. फास्ट लोकल असल्याने स्टेशनवर नाही, पण स्टेशन पार करून थांबत थांबत साडे बारा वाजता ट्रेन चर्चगेट स्टेशनला येऊन धडकली...
'ताज'चं चेक-इन तीन वाजता होतं. म्हणून मग दुपारचा पोटोबा करण्यासाठी नरिमन पॉईंटच्या 'स्टेटस' हॉटेलमध्ये गेलो. मनसोक्त हादडल्यावर जरा शतपावलीच्या इराद्याने मरीन ड्राईव्हकडे पावलं वळवली. भर दुपार असल्याने तिथे फारसं कोणीच नव्हतं. नाही म्हणायला काही प्रेमी युगूलं होती, पण तरीही मोकाट वाटत होतं. एव्हाना सवा-दोन झाले होते. आम्ही सुयोग्य टॅक्सी हेरली आणि थेट 'ताज टॉव्हर' गाठला. सुयोग्य अशासाठी, की 'मरीन ड्राईव्ह'ला ज्या टॅक्स्या उभ्या असतात, त्यातल्या बहुतांश टॅक्स्या मीटरप्रमाणे चालत नाहीत. त्यांचे भाव ठरलेले आहेत. 'गेट वे' आणि परिसर सांगितला तर रु. १२०/- पासून सुरुवात होते. मी कफ परेडला काम केल्यामुळे आणि जवळ जवळ दोन-अडीच वर्ष तो माझ्या येण्या-जाण्याचा रस्ता असल्याने मला हे माहित होतं...
आमचा नंबर आला तसं आमचं आधार चेक झालं, तापमान चेक झालं. सामान चेक करून आमच्या ताब्यात दिलं गेलं आणि आम्ही पुढे सरकलो. फिरत्या गोलाकार गेट मधून आत गेल्यावर सर्व बाजूंनी बंद असलेल्या मोठ्या रिसेप्शन हॉलमध्ये आम्ही पोहोचलो. गोलाकार गेटच्या डाव्या बाजूला तीन काऊंटर्स होते आणि त्या काऊंटर्सच्या डाव्या बाजूला चार मोठे काऊंटर्स होते. ते तीन काऊंटर्स गेस्ट काऊंटर्स होते. म्हणजे तिथे राहत असलेल्या लोकांना भेटायला आलेल्या लोकांची खातरजमा तिथे केली जात होती. त्याच्या बाजूला असलेले चार मोठे काऊंटर्स, तिथे रहायला येणाऱ्या आणि बाहेर पडणाऱ्या लोकांची निगा राखत होते...
आमच्या कागदपत्रांच्या पडताळणीनंतर काऊंटरपलिकडल्या अधिकाऱ्याने रूमची, आमच्या पॅकेजची जुजबी माहिती आम्हाला दिली आणि दुसऱ्याच क्षणी रोख पाच हजार रुपये भरायला सांगितले. पैशांबद्दल ऐकताच मी चपापलो. कारण पूर्ण पैसे आधीच भरलेले होते. मग आता हे कसले पैसे... मला पडलेला प्रश्न लक्षात घेऊन तो अधिकारी म्हणाला, की ते डिपॉझिट आहे आणि रूम सर्व्हिसमधून काही मागवल्यास त्याचे पैसे डिपॉझिटमधून वळते केले जातील. याला दुसरा काही पर्याय आहे का असं विचारल्यावर, ज्या ज्या वेळी रूम सर्व्हिसचा वापर केला जाईल त्या त्या वेळी आलेलं बिल चुकतं करण्याचा मार्ग त्या अधिकाऱ्याने सांगितला. हा मार्ग मला योग्य वाटला. मी आमच्या रूमचं कार्ड घेतलं आणि आम्ही निघालो...
३. रूम आणि विरंगुळा...
त्या चार मोठ्या काऊंटर्सच्या डाव्या बाजूला आणि गोलाकार गेटच्या समोर लिफ्टकडे जाण्याचा मार्ग होता. आमची रूम पंधराव्या मजल्यावर होती. लिफ्ट आली आणि आम्ही आत शिरलो. ती लिफ्ट म्हणजे दाराच्या उजवीकडे, डावीकडे आणि वरच्या बाजूला काचा व दारासमोर सुंदर नक्षी असलेली एक छोटीशी खोलीच होती. मंद असं संगीत वाजत होतं. मी बटण दाबलं पण काहीच झालं नाही. आमच्यासोबत अजून एक माणूस आत शिरला होता. त्याने रूमचं कार्ड नंबर पॅनलवर लावायला सांगितलं. मी तसं केलं आणि सगळे नंबर्स उजळले. आम्ही १५ नंबर दाबला आणि जराही हालचाल न करता काही क्षणातच लिफ्ट पंधराव्या मजल्यावर पोहोचली. लॉबीमध्ये एक जागोजागी रूम नंबर आणि तिथे जाण्याच्या दिशांच्या पाट्या होत्या. त्यांना पाहत आम्ही आमच्या रूमपर्यंत आलो. कार्ड वापरून दार उघडलं आणि पाहिलं तर एक सुंदर रूम आमचं स्वागत करत होती...
आत पाऊल ठेवलं आणि माझा मोबाईल वाजला. 'मेक माय ट्रिप' कडून मिळालेल्या पाचशे रुपयांच्या गिफ्ट वाऊचरचा तो मेसेज होता. त्या मेसेजला जरा बाजूला ठेवत आम्ही रूमचा आस्वाद घेण्याचं ठरवलं. अनुराने आधीच सांगितलं होतं की हॉटेलच्या मऊ आणि बाऊंसिंग बेडवर ती मनसोक्त गुधडणार आहे. तिची ही करामत सुरू होण्याआधी मी ठरवलं नीट-नेटक्या रूमचे फोटो काढून घ्यायचे. तो मोठा बेड, सीलिंगला, बेडच्या वरच्या बाजूला आणि टि.व्ही.च्या मागच्या बाजूला असलेले पांढरे-पिवळे लाईट्स, रिक्लायनर, बाल्कनी शेजारी असलेलं लाईटचं झुंबर, काचेचं छोटं टेबल व खुर्ची, भिंतीच्या आत असलेला छोटा फ्रिज, इस्त्री करायची झाल्यास दाराजवळ असलेली स्वतंत्र जागा आणि हे सर्व कमी म्हणून की काय, तर खुर्चा टाकून आरामात बसता येईल इतपत मोठी बाल्कनी, हे सगळं पाहण्यातच आणि फोटो काढण्यात आम्ही दंग झालो...
दार उघडलं तर राखाडी सूट परिधान केलेला एक रुबाबदार माणूस समोर उभा होता. त्याच्या हातात अनुरासाठी आणलेले फुगे होते. अनुराला फुगे देत त्या माणसाने स्वत:ची ओळख करून दिली. तो आमच्या मजल्याचा मॅनेजर होता. त्याने सांगितलं, की प्रत्येक मजल्याला एक मॅनेजर असतो जो त्याच्या मजल्यावरच्या सर्व बिऱ्हाडकरूंची जातीने काळजी घेतो. त्याने आम्हाला रूमची आणि तिथल्या उपकरणांची थोडक्यात माहिती दिली. त्याला रूम सर्व्हिसबद्दल विचारलं असता तो म्हणाला की खाली डिपॉझिट न भरल्याने रूम सर्व्हिसमधून जे काही मागवलं जाईल, त्याचं बिल त्याचवेळी रोख किंवा क्रेडिट कार्डाने चुकवावं लागेल. पण इथे ठेवलेल्या पाण्याच्या बाटल्या, चहा-कॉफी-साखर-दुधाचे पाऊचेस जर परत मागितले तर त्यांचे कोणतेही वेगळे पैसे आकारले जाणार नाहीत. ही सर्व माहिती देऊन झाल्यावर त्याने आम्हाला हाय-टीचं आमंत्रण दिलं. रूम न्याहाळण्यातच दीड-पावणे दोन तास गेलेत हे हाय-टीचं नाव ऐकल्यावर लक्षात आलं...
आम्ही तिघं खाली आलो. लिफ्टच्या डाव्या बाजूला आणि मुख्य रिसेप्शन काऊंटरच्या समोर 'शामियाना' नावाचं डाईन-इन रेस्टॉरंट आहे. हॉटेलमधल्या सर्व रहिवासी ग्राहकांच्या ब्रेक फास्ट, लंच, हाय-टी आणि डिनरचा बुफे तिथे लावला जातो. आम्ही तिथे गेलो. दारावर उभ्या असलेल्या ललनेने आमचा रूम नंबर विचारला. रूम नंबर समजताच आमच्या पॅकेजमध्ये फक्त ब्रेकफास्ट असल्याचं तर तिने सांगितलंच, शिवाय जर आत जायचं असेल तर हाय-टीचे पैसे आधी भरावे लागतील. माझ्याकडे 'मेक माय ट्रिप' मधून मिळालेलं गिफ्ट वाऊचर होतं, पण ते इथे वापरावं असं नाही वाटलं मला. मी मेन्यूवर नजर मारली, तर चहा-कॉफीसोबत बिस्किटं, कुकीज, पेस्ट्रीज, रोल्स अशी जवळ जवळ १५-१६ नावं दिसली. मी अनुराला विचारलं इथे जायचं का तर तिला सकाळी जेवलेल्या 'स्टेटस' हॉटेलमध्ये जायचं होतं...
'शामियाना'तल्या हाय-टीला बगल देऊन त्याच्याच बाजूला असलेल्या केक काऊंटरवर आम्ही पोहोचलो. मिळालेल्या गिफ्ट वाऊचरचा वापर करून दोन मोठाल्या पेस्ट्रीज आम्ही पदरात पाडून घेतल्या. पेस्ट्री खाऊन बाहेर येईपर्यंत सवा पाच झाले होते. 'मरीन ड्राईव्ह', 'गेट वे' या गोष्टी निर्बंधांमुळे बंद झाल्या होत्या. 'गेट वे'ला येणाऱ्या जेट्टी आणि प्रवाशांची गर्दी इतकाच काय तो जमाव दिसत होता. आम्ही 'ताज'च्या आजू-बाजूच्या परिसरातच चालण्याचा, छोट्या छोट्या गल्ल्या पाहण्याचा निर्णय घेतला. आस-पासची वर्दळ, गल्ल्या, दुकानं पाहत विंडो शॉपिंग करण्यात साडे सहा वाजले. 'रीगल' थियेटरच्या थोडंसं पुढे जाऊन आम्ही टॅक्सी घेतली आणि 'स्टेटस' हॉटेल गाठलं. 'ताज'ची नाईट लाईफ काही औरच असते असं ऐकलं होतं. तो ही अनुभव घेण्यासाठी लवकर जेऊन पावणे आठच्या सुमारास 'ताज'ला परतलो...
४. ‘ताज’ची नाईट लाईफ, ग्रँड ब्रेकफास्ट आणि समारोप...
'गेट वे'ला पोहोचलो तर सगळा शुकशुकाट होता. सकाळी पाहिलेला हाच का तो गजबजलेला रस्ता अशी शंका यावी इतपत शांतता होती. 'ताज टॉव्हर'च्या गल्लीत डावीकडे वळलो आणि एकदम झगमगात डोळ्यांवर आला. 'ताज महाल' हॉटेलला बाहेरून सुंदर रोषणाई केलेली होती. 'ताज टॉव्हर'च्या प्रत्येक मजल्याच्या बाल्कनीखाली एकेक दिवा दिसत होता. दिव्यांच्या रांगाच होत्या जणू. यात रस्त्यावरच्या हिरव्या-पिवळ्या प्रकाश योजनेची छान भर पडत होती. त्यामुळे एकीकडे सूर्यासारखा झगमगाट तर दुसऱ्या बाजूला ताऱ्यांची लुकलूक असा मनोरम contrast दिसत होता. आम्ही हॉटेलच्या आत शिरलो. तिथे तर रोषणाई काही औरच होती...
सकाळच्या पांढऱ्या-पिवळ्या लाईट्स सोबत झुंबरातून येणाऱ्या प्रकाशामुळे प्रकाशाचे निरनिराळे रंग दिसत होते. ख्रिस्टमस आणि नवीन वर्षाची सांगड घालून त्या रिसेप्शन एरियात अनेक छोट्या-मोठ्या शोभेच्या वस्तू ठेवल्या होत्या. छोटी छोटी घरं रचून त्यांवर कापूस ठेवले होते, जणू बर्फात ती घरं लपली आहेत असा भास होत होता. कुठे छोटासा सँटा क्लॉज तर कुठे छोटी-छोटी माणसं ठेवली होती, कुठे राजा-राणी तर कुठे सुंदर देखावे रचलेले होते. या सर्वांना कापसाने सजवल्यामुळे आणि त्यांच्या आतून प्रकाश योजना दिल्यामुळे त्या सर्व वस्तू अधिकच आकर्षित दिसत होत्या. त्या सर्व वस्तूंचा निवांतपणे आनंद घेतल्यावर रूमकडे जाण्याआधी इथे अजून काय आहे ते पहावं असा विचार केला...
बराच वेळ विंडो शॉपिंग केल्यावर अखेर सवा नऊ वाजता आम्ही रूम मध्ये गेलो. रात्रीचं शहर पहावं या विचाराने बाल्कनीचं दार ढकललं. खाली पाहिलं तर जिथे दुपारी वाहनांची रेलचेल, माणसांच्या झुंडी दिसत होत्या, तिथे आता सामसूम होतं. शहराकडे नजर फिरवली तर टिमटिमणाऱ्या ताऱ्यांप्रमाणे बिल्डिंगमधले लाईट्स दिसत होते. कुठल्यातरी सिनेमात 'ताऱ्यांचं बेट' असा उल्लेख आला होता. बाल्कनीतून शहराचं हे दृष्य पाहताना अगदी तेच आठवलं. आम्ही तिघांनी बराच वेळ बाल्कनीत घालवला. शेवटी 'नेम-प्लेस-ऍनिमल-थिंग' या गेमने दिवस संपवला. झोपताना उत्सूकता लागली होती, ती सकाळी 'शामियाना' रेस्टॉरंटमध्ये होणाऱ्या ग्रँड ब्रेकफास्टची...
सकाळ झाली. अकराचं चेक-आऊट होतं. सगळी आवरा-आवर करून आम्ही सज्ज झालो. आमच्या फ्लोअर मॅनेजरने माहिती देताना आम्हाला ब्रेकफास्टच्या तीन वेळा सांगितल्या होत्या. साडे सात ते साडे आठ अजिबात गर्दी नसते, साडे आठ ते साडे नऊ तुरळक गर्दी असते आणि शेवटचा एक तास म्हणजे साडे नऊ ते साडे दहा तुफान गर्दी होते असं तो म्हणाला होता. हे डोक्यात ठेऊन पावणे नऊच्या सुमारास आम्ही खाली आलो. 'शामियाना' रेस्टॉरंटच्या दारात उभ्या सुंदरीने हात जोडून आमचं स्वागत केलं. आमचा रूम नंबर विचारून आम्हाला बसण्यासाठी टेबल मिळवून दिलं. इथे एक गोष्ट अशी समजली, की प्रत्येक रूमला टेबल आधीच नियुक्त केलं गेलं होतं. आपण आत जाऊन कुठल्याही टेबलवर बसू शकत नव्हतो. स्थिरस्थावर झाल्यावर अनुरा आणि तेजू सगळे काऊंटर्स पाहून घ्यावेत म्हणून निघाल्या. जवळ जवळ दहा मिनिटांनी दोघी परतल्या तेव्हा अनुराच्या हातात छोटी आणि तेजूच्या हातात मोठी प्लेट होती. अनुराच्या चेहेऱ्यावरचा आनंद तर ओसंडून वाहत होता...
ती म्हणाली, "बाबू, जाऊन बघ काय काय आहे खायला... सो यम्मी..." त्या दोघी बसल्यावर मी उठलो आणि काऊंटर्सकडे निघालो. नॉन-व्हेज काऊंटर वेगळा आणि व्हेज वेगळा असा प्रकार नव्हता तिथे. लाल आणि हिरवे चौकोन आणि ठिपके प्रत्येक दिशसोबत लावले होते. त्यांना पाहून, ते व्हेज की नॉन-व्हेज हे समजत होतं. संपूर्ण ब्रेकफास्ट काऊंटर इंग्रजी 'एल' आकारात होता. मोठ्या काऊंटरवर, ऑम्लेट-ब्रेड (ऑर्डर प्रमाणे बनवून दिले जात होते), ब्रेड-बटर-जॅम, उपमा, मेदू वडे, इडली, नूडल्स, डोसे-उत्तप्पे, छोटे समोसे, छोटे बटाटे वडे, कॉर्न फ्लेक्स, तीन प्रकारचे परोठे (ऑर्डर प्रमाणे बनवून दिले जात होते), कोथिंबीरवडी, डोसे-उत्तप्पे (ऑर्डर प्रमाणे बनवून दिले जात होते), कापलेली फळं, चार प्रकारचे ज्यूसेस, असा थाट होता. छोट्या काऊंटरवर crossiants, donuts, muffins, neutella, choco cookies, बदाम, पिस्ते, काजू, बेदाणे, चहा, कॉफी असं सगळं रचून ठेवलं होतं. हे फक्त व्हेजवाले पदार्थ होते. नॉन-व्हेजचे काऊंटर्स धरता तब्बल पंसवीसेक पदार्थ तरी होतेच...
आजवर जेवढे बुफे पाहिले, त्यांत आणि या बुफेमध्ये थोडा फरक दिसला. इतर कुठेही बुफे लागला असेल तर साधारणपणे संपूर्ण प्लेट भरेल इतपत अन्न भरून घेतलं जातं आणि बसायची जागा न मिळाल्यास कुठेतरी बाजूला उभं राहून ते अन्न खाल्लं जातं. आपल्याला हवा तो पदार्थ अजून हवा असल्यास रांगेमध्ये शिरून तो पदार्थ मिळवला जातो. जर लाईव्ह काऊंटर असेल, तर तिथे प्लेट धरून उभ्या व्यक्तींची चांगलीच गर्दी दिसते आणि आपली डिश भरली की एकेक जण कमी होत जातो. पण इथे ‘शामियाना’मधल्या बुफेची वेगळीच रीत, ज्याला आपण बुफे मॅनर्स म्हणू शकतो, ते पाहायला मिळालं. ऑम्लेट-ब्रेड, परोठे, डोसे-उत्तप्पे, चहा, कॉफी या लाईव्ह काऊंटर्सवर एक माणूस उभा होता. टेबल नंबर किंवा रूम नंबरसह तो ऑर्डर घेत होता. मोजून पाचव्या मिनिटाला ती ऑर्डर बरोब्बर विविक्षित टेबलावर पोहोचत होती...
छोटे समोसे, छोटे बटाटे वडे, कोथिंबीरवडी, कॉर्न फ्लेक्स, crossiants, donuts, muffins, choco cookies, बदाम, पिस्ते, काजू, बेदाणे या सूख्या पदार्थांसाठी वेगळी डिश घ्यायची होती तर नूडल्स, उपमा, इडली यांसाठी वेगळी डिश घ्यायची होती. कापलेल्या फळांसाठी त्याच काऊंटरवर वेगळ्या छोट्या डिशचा थर ठेवला होता, जो फक्त फळांसाठी वापरायचा होता. इतक्या सगळ्या डिशेस एकाच टेबलवर कशा मावतील, हाही प्रश्न होताच. पण याला ‘शामियाना’मधल्या अटेंडंट्स चोख उत्तर होतं. त्यांचं सर्व टेबलांकडे लक्ष होतं. एखाद्या टेबलवर एखादी प्लेट किंवा डिश तशीच दिसली, की त्या टेबलाजवळ येत ते अटेंडंट्स अजून काही हवं आहे का, असं विचारायचे. आणि जर त्या डिशचं काम झालं असेल तर लगेच ती डिश तिथून उचलली जायची. एखादा पदार्थ अधिक हवा असल्यास फिरणाऱ्या अटेंडंट्सपैकी कोणाला सांगितलं, तर एका ठराविक प्रमाणात तो पदार्थ टेबलवर हजर व्हायचा. यामुळे गर्दी वाढत असतानाही कुठेही गडबड-गोंधळ किंवा काऊंटर्सवर गलका दिसत नव्हता. उलट सर्वांचा ब्रेकफास्ट सुरळीत पार पडत होतं...
ब्रेकफास्टला इतके पदार्थ होते, तर दुपारच्या आणि रात्री जेवणात किती आणि काय काय पदार्थ असू शकतील, हाच विचार मनात आला. जवळ जवळ सर्व पदार्थांवर यथेच्छ ताव मारून पोट तुडुंब भरलं होतं. अनुराला तर अजून तिथेच बसायचं होतं. अर्धा तास टाईमपास करून परत डिश भरू, असं तिचं म्हणणं होतं. पोट फुटेल इतकं खालल्याने आता अजून काही पोटात जावं असं आम्हाला वाटेना. मग जड पावलांनी आम्ही 'शामियाना' सोडलं आणि रूमची वाट धरली. आजवरच्या अनुभवांवरून, चेक-आऊटमध्ये किती वेळ लागू शकतो हे लक्षात घेऊन मी निघायची घाई करू लागलो. रिसेप्शनवर पोहोचलो तर काचेपलिकडच्या अधिकाऱ्याने हसून माझं स्वागत केलं. माझ्याकडून कार्ड घेऊन दुसऱ्या मिनिटाला माझी वाट मोकळी केली. कुठलेही कमी-जास्त सोपस्कार न करता, आठ तारखेचं चेक-इन आणि नऊ तारखेचं चेक-आऊट अगदी सुरळीत पार पडलं होतं...
फिरत्या गोलाकार दरवाजाबाहेर पडताना मागे पाहिलं, तर जवळच उभा असलेला सुटा-बुटातला एक अधिकारी हसतमुखाने आम्हाला हात करत होता. आम्ही मेन गेटवर पोहोचलोच होतो की माझा फोन वाजला. 'ताज'कडून एक courtesy message आला होता ज्यात आमच्या वास्तव्याबद्दल धन्यवाद म्हटलं गेलं होतं. आम्ही टॅक्सी घेतली आणि परतीच्या प्रवासाला सुरुवात झाली. 'ताज टॉव्हर' मागे जात इतर बिल्डिंगच्या पाठी नाहीसा झाला. दोन दिवस का होईना, पण 'ताज'चा grand आणि five star अनुभव गाठीशी आला, हे ही नसे थोडके...
@ अनिकेत परशुराम आपटे.
No comments:
Post a Comment