रविवार सकाळचे नऊ वाजले होते. गरमागरम उपम्यावर ताव
मारत वरूण टि.व्ही पाहत बसला होता. त्याची अडीच वर्षाची मुलगी सायली बाजूला खेळत
होती. शांतपणे चहा-नाश्ता चालला असताना बेल वाजली. "कोण आलं सकाळी
तडमडायला..." असं म्हणत वरूणने दार उघडलं. समोर एक भला मोठा ड्रम ठेवला होता
आणि बाजूलाच एक बाई केर काढत होती. ती कचरा गोळा करणारी बाई आहे हे शेंबडं पोर
देखील ओळखेल. वरूणच्या बायकोने सुजाताने आवाज ऐकला होताच. तिने पटकन आतून कच-याचा
डबा आणून समोर ठेवला...
त्या बाईसोबत 8-9 वर्षाची एक मुलगी
होती. सायलीला ही ताई आवडली. तिने लगेच तिच्या जवळची बाहुली त्या ताईला खेळायला
दिली. त्या मुलीलाही छोटीशी गोंडस सायली खूप आवडली होती. दोघीही खेळू लागल्या.
त्या दोघींना खेळताना पाहून सुजाता धावत आली. "अहो, सायू लहान आहे.
तिला एक कळत नाही पण तुम्हाला नको समजायला...!!!" ती वरूणवर कडाडलीच. वरूण
शांत होता पण सुजाता बोलतंच राहिली, "अहो ती
कचरेवालीची पोर किती कळकट आहे बघा. ती कचरेवालीही कुठून कुठून हिंडून आली असेल, तिचीही घाण लागेल
की सायूला..."
सुजाता बोलायची थांबली. इतका वेळ शांत असलेला वरूण
बोलता झाला, "कचरेवाली... कोण कचरेवाली...!! सुजू, आपण आपल्या घरात
कचरा साठवतो. तो जास्त दिवस राहून घरात व परिसरात घाण होऊ नये, आजारपणं येऊ नयेत
म्हणून हे लोक आपल्या घरातून सर्व कचरा घेऊन जातात. जाताना झाडलोट करून परिसर
स्वच्छ करतात. आता मला सांग, कोण कचरेवाले...!!! ते की आपण... आणि ती मुलगीही माणूसंच
आहे ना. तिलाही वाटत असेलंच की, आपल्याशीही कोणी खेळावं, आपल्यालाही अशा
बाहुल्या मिळाव्यात... कुठे चुकलं तिचं..."
@ अनिकेत परशुराम आपटे.
No comments:
Post a Comment