रूम नं.: ११०२

“सर ही तुमची रूम नं. ११०२ आणि ही चावी. काही लागलं तर मला सांगा. Wish you a happy honeymoon. Enjoy your stay.” मॅनेजरने सुशांतच्या हाती किल्ल्या दिल्या आणि तो मार्गस्थ झाला. सुशांत आत आला. सुजाता रूम न्याहाळत होती. “ए सुशांत, किती छान रूम आहे रे. ए.सी., बेड, गॅलरी, सर्वच छान आहे. पण मला एक गोष्ट नाही रे कळली...” सुशांतकडे पाहत जेव्हा सुजाता असं म्हणाली तेव्हा सुशांत तिच्या जवळ आला. म्हणाला, “कोणती गं...” सुजाता म्हणाली, “अरे मघाशी रिसेप्शनवर तो माणूस म्हणाला सहा वर्ष ही रूम बंद आहे आणि आज तुमच्यासाठी खुली केली आहे. काय तर म्हणे रिनोव्हेशन. इतका वेळ कधी काम चालतं का....” सुशांत हसला. आपले दोन्ही हात सुजाताच्या खांद्यावर ठेवत म्हणाला, “अगं राणी, असेल काही त्याचं. आपल्याला काय करायचं आहे. आणि, हनीमूनचा पहिला दिवस अशी चिकित्सा करण्यात घालवणार आहेस का तू...” सुजाता लाजली. तिने सुशांतचा चेहरा हातात घेतला. दोघं एकरूप होणार इतक्यात दारावर टक टक झाली. चिडलेल्या सुशांतने दार उघडले तर बाहेर मॅनेजर उभा. म्हणाला, “साहेब नक्की काही गरज नाही ना...” सुशांत त्याला हात जोडून नमस्कार करत म्हणाला, “हे बघा, काही गरज लागली तर नक्की बोलवू तुम्हाला. आता please don’t disturb us. काय विचित्र स्टाफ आहे इथला.” दार लावत सुशांत म्हणाला. सुजाता जवळ येत म्हणाली, “असू दे रे. तू चिडून दिवसाची मजा नको घालवूस. हे बघ, मी फ्रेश होते तोवर तू घरी आपण पोहोचल्याचं कळव. हो नंतर disturbance नको.” सुजाता आत गेली आणि सुशांत फोन करू लागला...

काही क्षणात, “आ........................” अशी किंकाळी त्याला ऐकू आली. सुशांत धावत बाथरूममध्ये गेला. पाहतो तर शॉवर चालू होता आणि बाजूला कोपऱ्यात सुजाता थरथरत बसली होती. “सुजू अगं काय झालं... तू कापते आहेस...” सुजाताच्या जवळ जात सुशांत म्हणाला. सुजाताने तिचा थरथरता हात वर उचलत आरशाकडे बोट दाखवलं. आरशावर गरम पाण्यामुळे साचलेली वाफ आणि पाण्याचे तुषार याखेरीज काहीच नव्हतं. सुशांत गोंधळला. नुसता आरसा पाहून सुजू इतकी का घाबरली याचा विचार करू लागला. तो तिला बाहेर घेऊन आला. आधी तिला शांत केले. म्हणाला, “सुजू, काय झालं ते सांगशील का... इतकी कशाला घाबरलीस तू...?” सुजाता अजूनही थरथरत होती. पण सुशांत जवळ असल्याने तिला हायसं वाटलं. कापऱ्या आवाजात ती म्हणाली, “म..... मी आत आले. शॉवर सुरू केला. अंघोळ करत होते तोच शॉवर बंद झाला. मी चाचपडत आरशासमोर आले. पाहिले त.... तर आ....आत माझ्याबाजूला एक मुलगी उभी होती. लाल डोळे, मोकळे सोडलेले केस, चेहेऱ्याची एक बाजू रक्ताने माखली होती. मी बाजूला पाहिले तर कोणीच नव्हतं. पुन्हा आरशात पाहिलं तर ती मुलगी मला खुणावत होती. म्हणून मी ओरडले.” सुशांतने सुजाताला जवळ घेतले. संपूर्ण दिवस दोघांनी भीतीयुक्त दडपणाखाली काढला...

संध्याकाळ संपून रात्र वाढू लागली. हॉटेलने आयोजित केलेल्या candle light dinnerचा आस्वाद घेऊन सुशांत आणि सुजाता दोघं पाय मोकळे करायला आवारात फिरू लागले. सुजाताला झाल्या प्रकाराचा विसर पडावा म्हणून सुशांतनेही वेगवेगळे विषय काढून सुजाताचं लक्ष त्या प्रसंगापासून वळवून घेतलं. दोघं रूमवर आले. त्यांच्या भावी आयुष्याबद्दल चर्चा करत त्यांना झोप लागली. तीन-सवा तीन झाले असतील. सुशांतची झोप चाळवली. बाजूला हात लावला तर सुजाता तिथे नव्हती. सुशांत खडबडून जागा झाला. पूर्ण रूममध्ये सुजाता कुठेच सापडत नाही तेव्हा सुशांतने बाहेर मोर्चा वळवला. तडक रिसेप्शनला पोहोचला. तिथे उभ्या माणसाला सांगितले, “अहो, सुजाता, माझी बायको कुठे सापडत नाही. जरा माझ्यासोबत चालता का...” सर्वजण सुजाताचा शोध घेऊ लागले. सुशांत पुन्हा वर जाणार इतक्यात, “साहेब जरा मागच्या बाजूला या...” या वेटरच्या हाकेने थांबला आणि धावतच त्या दिशेला निघाला. हॉटेलच्या मागे त्याने पाहिलं तर पूलच्या शेजारी कोणीतरी बसलं होतं. पेहेरावावरून ती सुजाताच आहे हे सुशांतने ओळखलं. सुशांतने जवळ जाऊन तिला हात लावला. तिने सुशांतकडे पाहिलं मात्र, तिचे लालबुंद डोळे, रक्ताने माखलेली चेहेऱ्याची एक बाजू पाहून सुशांत हबकला. जोराचा सुस्कारा टाकत सुजाता म्हणाली, “पाच वर्ष... पाच वर्षांपासून वाट बघत होते मी...” सुजाताच्या बदललेल्या आवाजाने सुशांतच्या काळजात धस्स झालं. “सुजाता...” सुशांतने आर्त किंकाळी फोडली आणि गाढ झोपेतून एकदम जाग यावी तशी सुजाता भानावर आली. स्वत:ला हात लावत, आजूबाजूला पाहत सुजाता कशीबशी म्हणाली, “क.... काय.... म....मी इथे कशी.... स.....सुशांत.... मी....” सुशांतने तिला शांत करत रूमवर आणलं. हळूहळू सुजाताला झोप लागली. सुशांतच्या मनात विचारांनी थैमान घातलं होतं, “सकाळी सुजू म्हणाली तिला एक मुलगी दिसली. त्यावेळी मी विषय बदलला. पण आत्ता मी जे पाहिलं ते काय होतं... जणू काही सुजूच्या चेहेऱ्यात दुसराच चेहेरा होता... नाही आता इथे थांबण्यात अर्थ नाही... उद्याच दुसरं हॉटेल पाहतो आणि सुजूला इथून घेऊन जातो...” सुशांतने एकवार झोपलेल्या सुजाताकडे पाहिलं आणि तोही झोपी गेला...

सकाळी सुजाताला जाग आली. पाहते तर सुशांत आधीच तयार होऊन बसला होता. “चल सुजू लवकर तयार हो, आपण फिरायला जातोय...” ती लगोलग तयार झाली आणि सुशांतसोबत निघाली. दिवसभर दोघं खूप फिरले. एकमेकांच्या सहवासात छान वेळ घालवला. संध्याकाळी हिंडून-फिरून दोघं रूमवर आली. सुशांत सुजाताच्या जवळ येऊन बसला. म्हणाला, “सुजू तुला एक surprise देतो... आपण उद्या सकाळीच ही रूम सोडून दुसऱ्या हॉटेलमध्ये जातोय...” सुजाताचा चेहेरा आनंदाने खुलला. सुशांतच्या या वाक्यावर कसं व्यक्त व्हावं तेच तिला कळत नव्हतं. सुशांतचा हात हातात घेत ती म्हणाली, “सुशांत, अरे मीही सकाळी तुला हेच सांगणार होते. पण तुला राग येईल म्हणून नाही बोलले. खरंच, तू आत्ता म्हणालास तरी आपण जाऊ. मला खूप भीती वाटते रे इथे.” सुशांतने तिला जवळ घेतलं. म्हणाला, “बस. आजची रात्र राणी. उद्या जाऊ आपण.” सुजाता हसली. एकमेकांच्या सहवासात दोघं गाढ झोपी गेले. “सुशांत.... ऊठ.... लवकर ऊठ....” या आवाजाने सुशांतचे डोळे उघडले. बाजूला सुजाता नव्हती. सुशांत उठला. “तिकडे कुठे बघतोस... इकडे बघ...” या भेदक आवाजाने सुशांत थोडा घाबरला. त्याने आवाजाच्या दिशेने पाहिलं तर गॅलरीत सुजाता उभी होती. सुशांत तिथे निघाला आणि, “जवळ येऊ नकोस.... नाहीतर खाली उडी घेऊन जीव घेईन तुझ्या बायकोचा...” सुजाता हात दाखवत म्हणाली. सुशांत थांबला. त्याच्या नजरेत भीती दाटली होती. तो म्हणाला, “कोण आहेस तू... सुजाताशी काय संबंध आहे तुझा... का त्रास देतेस तिला...” सुजाता भेदक आवाजात म्हणाली, “तुझ्या बायकोशी माझा काही संबंध नाही. पाच वर्षांपूर्वी याच गॅलरीतून खाली पडून मी मेले तेव्हापासून सूड घ्यायला तळमळत होते. ती संधी आज आली. आणि तू ही संधी माझ्या हातून घालवू पाहतोस...” सुशांत भीतीने कापू लागला. म्हणाला, “पाच वर्षांपूर्वी.... पण कशी...” सुजाता जोरजोरात हसू लागली. हात वर करत तिने कपाटाकडे बोट दाखवलं. कपाटाखालून धुळीने भरलेला एक पेपर बाहेर आला. सुशांतने तो उचलताच “धप” असा आवाज झाला. सुशांतने पाहिलं तर सुजाता बेशुद्धावस्थेत गॅलरीत पडली होती. तिला सुशांतने बेडवर ठेवलं आणि पेपरकडे पाहिलं तर त्यावर तारीख होती ०२.०६.२०१२...

सुशांत विचार करू लागला, “हॉटेलचे लोक म्हणतात सहा वर्षांपासून ही रूम बंद होती आणि हा पेपर आज सापडला. याचा अर्थ पाच वर्षांपूर्वी याच दिवशी काहीतरी घडलं इथे आणि त्या मुलीचा मृत्यू झाला. पण कसं काय... मला या प्रकरणाचा छडा लावायलाच हवा कारण आता यामुळे सुजूला त्रास होत आहे.” सकाळी सुशांत लवकर उठला. दोन दिवसांच्या त्रासामुळे सुजाता अजून झोपली होती. सुशांत ताबडतोब रिसेप्शनवर आला. टेबलवर पेपर आदळत म्हणाला, “हा काय प्रकार आहे ते मला समजलं पाहिजे. तुम्ही सांगितलं होतं गेली सहा वर्ष ही रूम बंद आहे. मग हा पाच वर्षांपूर्वीचा पेपर तिथे कसा आला. काय घडलं होतं त्या दिवशी...” हॉटेलचे लोक आढेवेढे घेऊ लागले तेव्हा सुशांतने आवाज चढवला, “हे बघा, बऱ्याबोलानं काय ते सांगा, मी दुसरे मार्ग निवडले तर उगाच हॉटेलची बदनामी होईल.” हे ऐकल्यावर मॅनेजर गयावया करू लागला. म्हणाला, “साहेब असं करू नका. मी सांगतो सगळं. पाच वर्षांपूर्वी म्हणजे ०२.०६.२०१२ या दिवशी रूम नं. ११०२ मधून निखीलसरांमुळे मीरा नावाच्या मुलीने खाली उडी मारून आत्महत्या केली होती. निखील सर म्हणजे आमच्या मालकाचा मुलगा. मालकांनी हे प्रकरण दडपलं आणि ती रूम बंद केली. मागच्या आठवड्यात निखीलसर परदेशातून परतले आणि गेल्या पाच वर्षात काहीच घडलं नाही म्हणून ही रूम त्यांनी पुन्हा खुली केली. साहेब आमच्या नोकरीचा प्रश्न होता हो म्हणून आम्ही काही बोलत नव्हतो.” सत्य कळल्यावर सुशांत रूममध्ये आला. दार उघडंच होतं आणि सुजाता समोर बसली होती. सुशांतला पाहताच, “सापडला का तो...” असा भेदक आवाजात प्रश्न केला. सुशांत म्हणाला, “मला खरं काय ते समजलं आहे. तुझं नाव मीरा आहे आणि तुझा खरा अपराधी निखील आहे. पण त्याचा त्रास तू सुजाताला का देतेस... सोड तिला...” हे ऐकून सुजाताचा चेहेरा अजून विद्रूप झाला. डोळे आग ओकू लागले. सुजाता कडाडली, “निखीलला माझ्या समोर आण नाहीतर तुझी सुजाता वाचणार नाही...”

सुशांत विचारात पडला, “निखील इथे आला तर मीरा सूड घेतल्याशिवाय रहायची नाही आणि तो नाही आला तर माझ्या सुजूला हा त्रास भोगावा लागेल. नाही नाही... असं होता कामा नये.” सुशांतने रिसेप्शनवरून निखीलला फोन लावला. युक्तिवादात अडकवून त्याला हॉटेलला रूम नं. ११०२मध्ये बोलवून घेतलं. निखील इतका निर्ढावला होता की त्याने केलेला अपराध तो विसरून गेला होता. निखील रूमवर पोहोचला. त्याने आत प्रवेश करताच दार बंद झालं. सर्वत्र काळोख पसरला आणि, “आलास तू... मी तुझीच वाट पाहत होते...” हा भेदक आवाज रूमभर पसरला. निखील थोडा घाबरला. अंधारात पाहण्याचा प्रयत्न करू लागला तोच समोर ही विद्रूप आकृती दिसली. मोकळे सोडलेले केस, लालबूंद डोळे, रक्ताने माखलेली चेहेऱ्याची एक बाजू... “क.... कोण आहेस तू...” निखील कसाबसा पुटपुटला. सुजाता डोळ्यांवाटे आग ओकू लागली, “नीच माणसा, पाच वर्षांपूर्वी केलेलं कृत्य विसरलास... मी मीरा... इंटरव्ह्यूच्या बहाण्याने मला इथे बोलावलंस आणि माझ्यावर............ तरीही तुझं समाधान झालं नाही, तेव्हा अर्धमेल्या अवस्थेतल्या मला गॅलरीतून खाली फेकून दिलंस. माझे आई-बाबा रस्त्यावर आले. मी त्यांचा एकाच आधार होते. तोही तू हिरावून घेतलास. तुला नाही सोडणार मी.” असं म्हणून सुजाताने हात उचलला. त्यासरशी निखील हवेत उचलला गेला आणि आरशावर जाऊन आदळला. काचेच्या ठिकऱ्या झाल्या. रक्तबंबाळ आणि जख्मी झालेला निखील जमिनीवर कोसळला. आपले थरथरते हात जोडून, “मीरा, मला जाऊ दे.... असं परत नाही करणार मी...” अशी विनवणी करू लागला. मीरा संतापली. म्हणाली, “तुला दया आली माझी... त्यावेळी तू ते कृत्य केलं नसतंस तर आज ही वेळ आली नसती तुझ्यावर. मरणाला तयार हो...” मीराने पुन्हा हात उचलला. जमिनीवर पडलेला निखील वर उचलला गेला आणि गॅलरीबाहेर भिरकावला गेला. “ना......ही.......... आ...........” अशी शेवटची किंकाळी त्याने फोडली...

निखीलचा अंत झाला होता. मीराचा सूड पूर्ण झाला होता. रूमभर प्रकाश पसरला. सुशांत आणि बाकी हॉटेलची मंडळी आत आली. मीरा म्हणाली, “आज मी माझा सूड घेतला. यापुढे या रूम आणि या हॉटेलला माझा त्रास होणार नाही.” झटका लागावा तशी सुजाता जमिनीवर पडली. सुशांतने तिला सावरले. पांढरा धूर रूमभर पसरला आणि त्यातून बाहेर आली एक सुंदर मुलगी. म्हणाली, “सुजाता, मी मीरा. तुला त्रास झाला त्याबद्दल क्षमा कर मला. पाच वर्षांनंतर इथे पाऊल ठेवणारी तूच होतीस. सूड घेण्याची ही संधी मला सोडायची नव्हती. पण आता माझी इच्छा पूर्ण झाली आहे. सुशांत, I am sorry.” धूर हळू हळू नाहीसा होत गेला आणि हात जोडून उभी असलेली मीरा पंचतत्वात विलीन झाली...

समाप्त.

@ अनिकेत परशुराम आपटे